Authenticiteit volgens Heidegger

Dit hoekje van het forum is speciaal gemaakt om te spreken over bekende filosofen, hun filosofieën en hun levens.
kilmeny
Posts in topic: 3
Berichten: 34
Lid geworden op: 06 jan 2019, 23:39
Authenticiteit volgens Heidegger

Bericht door kilmeny » 16 jan 2019, 00:46

Zo goed en kwaad als het gaat deel ik hier in eigen woorden mijn vangst van vanavond bij het Filosofisch Café Ede.

Heidegger behandelt in zijn belangrijkste werk 'Sein und Zeit' van 1927 de vraag hoe men authentiek wordt. Alle mensen worden geboren en groeien op in een tijdsgeest waar bijna niet aan te ontsnappen valt. Alles wat wij doen staat in het teken van - en wordt bepaald door wat andere mensen doen. Het is onder deze omstandigheden niet vanzelfsprekend dat je een authentiek persoon bent, je eigen gedachtes, waardes en persoonlijkheid hebt. Want eigenlijk kopiëren wij elkaar, keer op keer en er is bijna niet aan te ontsnappen. Dit kopiëren is makkelijk en eigenlijk ook noodzakelijk in het leven. Heidegger noemt dit: 'leven in oneigenlijkheid'.

In dit leven is er echter in ieder geval één ding waar andere mensen niet bij betrokken zijn. Een ding wat strikt persoonlijk is en niemand anders je van kan vertellen hoe het moet, of wat het is, namelijk je eigen sterven (je enige "eigenste daad"). Een normale reactie die mensen hebben op de dood is om het te negeren en te verdringen. Voor de meeste mensen is de eigen sterfelijkheid niet een kernthema in het leven. Bovendien is het een abstract iets en moeilijk om op jezelf toe te passen. Het zijn andere mensen die sterven, het duurt nog heel lang voordat het voor mij zo ver is. Zoals de spreker het uitlegde: de loterij valt wel, maar ik ben steeds niet de 'winnaar'.

Juist het strikt persoonlijke van het sterven is volgens Heidegger de bron van persoonlijke vrijheid die men in staat stelt authentiek te zijn. Het lot valt deze keer wellicht niet op jou, maar onvermijdelijk komt voor iedereen de dag dat de zon niet meer ondergaat. Dit beangstigende vooruitzicht is niet iets om weg te drukken maar juist iets om zorgvuldig bij stil te staan. Dit is de diepste reflectie die je als mens kan beoefenen en het maakt alles wat je uniek maakt in je los, in de woorden van de spreker: "Het werpt je radicaal terug op jezelf". Heidegger stelt voor om de dood 'existentieel te doorleven'. Het resultaat hiervan is is een puur vastberadenheid (entschlossenheit). Alleen in deze vastberadenheid kan men authentiek zijn.

Zie ook: https://humanistisch-mediteren.nl/aards ... heidegger/

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 16 jan 2019, 08:37

Ik ben nog niet ver genoeg gevorderd in het werk van Heidegger, maar "sein zum tode", doodsangsten onder ogen zien, geeft denk ik wel existentieel bevrediging. Niets is een betere bevestiging van het leven. Als men het leven echt zou willen leren kennen dan.

Authentiek is dan zeker niet de verlichting opzoeken, maar de verzwaring...hoe zie jij dat?

Gebruikersavatar
yopi
Posts in topic: 1
Berichten: 7856
Lid geworden op: 22 aug 2007, 16:28

Bericht door yopi » 16 jan 2019, 12:03

Om wat meer duidelijkheid te krijgen over dat begrip zou je Hannah Arendt haar begrip 'Geboortelijkheid' kunnen bekijken. Dat heeft zij als leerling van Heidegger hier tegenover gesteld ivm authenticiteit (voor zover ik me kan herinneren).

Het is een positieve omkering door er op te wijzen dat met de geboorte - van wat dan ook - iets nieuws in de wereld verschijnt.

kilmeny
Posts in topic: 3
Berichten: 34
Lid geworden op: 06 jan 2019, 23:39

Bericht door kilmeny » 16 jan 2019, 22:30

Leon schreef:
16 jan 2019, 08:37
Ik ben nog niet ver genoeg gevorderd in het werk van Heidegger, maar "sein zum tode", doodsangsten onder ogen zien, geeft denk ik wel existentieel bevrediging. Niets is een betere bevestiging van het leven. Als men het leven echt zou willen leren kennen dan.

Authentiek is dan zeker niet de verlichting opzoeken, maar de verzwaring...hoe zie jij dat?
Een medefilosoof vertelde over een 'Tao-week' die hij heeft doorgemaakt waarin hij op een zeker punt de dood naar eigen zeggen compleet kon accepteren. Als ik denk aan Taoïsme, denk ik aan Boeddhisme / Chinese filosofie (beetje simplistisch bruggetje natuurlijk) en denk ik aan mediteren, verlichting en een gevoel van absolute eenheid. Bij authenticiteit denk ik aan uniekheid en juist het zijn van een individu ten opzichte van alles en iedereen. In die zin vind ik je term van 'verzwaring' zeer treffend.

Zo zie ik verlichting als een simpelweg 'zijn' in volle acceptatie en verzwaring als een leven van doelgericht streven. Ik zie in het zogenaamde mindful leven een synthese tussen deze extremen.

Dezelfde medefilosoof van hiervoor vroeg waarom authenticiteit überhaupt zo belangrijk is. Dit was althans zijn strekking denk ik. Mijn ethische oordeel zou zijn dat beiden een leven van puur verlichting, danwel verzwaring niet het juiste leven is. Het leven is er om ook andere dingen te beleven dan meditatie en verlichting. Anderzijds is een blind streven ook om voorbij te gaan aan het leven. Dus is een mindful leven het juiste leven. Het stilstaan bij de dood heeft hierin zijn plaats.

Ik ben benieuwd naar hoe jij hier tegenaan kijkt. Ik neem aan dat er genoeg is aan het voorgaande om bij te stellen en door te ontwikkelen.

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 16 jan 2019, 22:52

@kilmeny
Hartelijk dank voor het delen van je gesprokkelde informatie van de filosofie-avond en ook voor de link naar 'humanistisch mediteren', ik ga dat zeker eens nader bekijken want mijn meditatiepogingen lijken nergens naar, ik val gewoon in slaap...
Over authenticiteit gesproken, mijn ondervinding met mensen die een persoonlijk en zinvol leven leiden, met andere woorden, bij wie de vraag naar de zin van hun leven triviaal is, dat zij ook vrij onverschillig staan tegenover hun eigen sterfelijkheid, zo lijkt het me toch althans.

Om de term wat op te frissen ben ik nog eens te rade gegaan bij het 'Woordenboek Filosofie', ik wil hier graag meedelen wat het lemma 'authenticiteit' te zeggen heeft:

Authenticiteit verwijst in de filosofie naar echtheid, natuurlijkheid, oprechtheid, oorspronkelijkheid en eigenheid. Het staat tegenover het kunstmatige, het geveinsde, tegenover vervreemding, het gekunstelde, onechte of onwaarachtige. Hoewel de tegenstelling tussen echt en onecht al veel ouder is en bijvoorbeeld bij Plato reeds geregeld ter sprake komt, zoals wanneer het gaat om ‘ware kennis’, en later bij de humanisten die op zoek gingen naar de oorsprong van overgeleverde teksten, wordt authenticiteit pas een belangrijk filosofisch idee met Rousseau’s onderscheid tussen de natuurlijke oorsprong van de mens en het kunstmatige van de cultuur.
In 'Discours sur les sciences et les arts' (1750) betoogde Rousseau hoe met het ontstaan van de menselijke beschaving tegelijk het morele verval (decadentie) had ingezet. In 'Discours sur l’origine' et 'Les fondements de l’inégalité parmi les hommes' (1755) en 'Emile, ou de l'éducation' (1762) werkte hij de gedachte verder uit, dat de mens van oorsprong goed was en dat alle onoprechtheid en bedrog inherent was aan de cultuur: de mens viel niet meer samen met zichzelf. Die gedachte leidde via Hegel tot het begrip vervreemding bij Marx en een lange traditie van marxistische filosofie tot en met de Frankfurter Schule.
Ook in het denken van Kierkegaard is de in de romantiek verder ontwikkelde tegenstelling tussen het authentieke en de vervreemding belangrijk; soms wordt zulk denken als voorloper gezien van het existentialisme, dat halverwege de 20ste eeuw een tijdlang toonaangevend was. Bij Jean-Paul Sarte, maar ook bij andere Franse existentialisten zien we hoe de mens er telkens maar niet in slaagt om trouw te blijven aan zichzelf, aan zijn eigen ontwerp. Veel van dit denken gaat terug op Heideggers analyse in 'Sein und Zeit' (1927) van het zijn en van de oneigenlijkheid van het menselijk bestaan.
Een meer recent pleidooi voor authenticiteit is te vinden bij Charles Taylor in diens verzet tegen wat hij de ‘malaise van de moderniteit’ noemt; overgave aan de technische rede en een doorgeschoten individualisme. In 'Sources of the Self' (1989) en 'The Ethics of Authenticity' (1992) demonstreert hij met een beroep op het romantisch denken van o.a. Herder hoe het individu zich op authentieke wijze kan ontplooien in de zingevende kaders van een gemeenschappelijke cultuur.

kilmeny
Posts in topic: 3
Berichten: 34
Lid geworden op: 06 jan 2019, 23:39

Bericht door kilmeny » 16 jan 2019, 23:57

@Eddie Coppens
Dus het is in ieder geval niet nodig om zwaarmoedig om te gaan met sterfelijkheid om een zinvol leven te hebben, is wat u zegt als ik u goed begrijp? In uw eerdere bericht (op viewtopic.php?f=30&t=3477) meldde u eveneens dat wat relativering wel op z'n plaats is. Wellicht zou Heidegger hierop zeggen dat om het te relativeren is om het te verdrukken en dat een mens op deze manier niet, of minder tot zichzelf zal komen.

Ik had gisteren aan de spreker moeten vragen toen ik de gelegenheid had: Is dit 'zwaarmoedige' omgaan met de dood volgens Heidegger de enige manier om authentiek te worden, of zijn er ook andere wegen? Gemiste kans #-o

Dat een begrip zo een grote achtergrond kan hebben. Dat benadrukt maar weer hoe belangrijk het is om de juiste termen, op de juiste manier te gebruiken. Het kan anders een bron van verwarring worden en serieus in de weg staan in de filosofie, overal eigenlijk. Zeer waardevolle bijdrage dus en voor mij in ieder geval ook heel leerzaam. Dit helpt om begrip op te bouwen. Dus dank u wel :)

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 09:18

kilmeny schreef:
16 jan 2019, 23:57
hoe belangrijk het is om de juiste termen, op de juiste manier te gebruiken
Dat is zo'n beetje een stokpaardje van mij, ik heb hier vroeger al eens iets over geplaatst, zal het eens opzoeken...
Bedankt voor de fijne reactie!

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 10:33

kilmeny schreef:
16 jan 2019, 22:30
dat er genoeg is aan het voorgaande om bij te stellen en door te ontwikkelen
Er is zeker voldoende voor een interessante discussie, voor mij is het ook belangrijk de kennis om te kunnen zetten in praxis.
Ik hoop op nog meer reacties van andere forumleden...

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 12:37

als ik er ben is de dood er niet, en als de dood er is, ben ik er niet
Een stervende bij bewustzijn ziet 'de dood in de ogen', de magere maaier is er dan dus wel, is zelfs zeer aanwezig en wordt vaak dankbaar verwelkomt.
Wie zich dan zo slecht in z'n vel voelt, 'te ziek om te sterven', snakt om eruit te kunnen stappen.
Sommigen klampen zich evenwel vast, de (instinctieve?) angst om te verdwijnen blijkt dan groter dan de prijs van het lijden die het leven op dat ogenblik vraagt.
Zwaarmoedige gedachten? Inderdaad, maar ik tracht zwaartillendheid te vermijden en zo strak mogelijk te blijven denken.
De leeftijd helpt ook wel wat, al ken ik er die in panische depressiviteit hun oude dag vergallen, het lukt hen niet meer het onafwendbare weg te duwen.
Er gaat geen dag voorbij dat wij (mijn partner en ik) denken en praten over ons levenseinde, soms badinerend, soms ernstig, soms gewoon praktisch.
Het lijkt misschien luguber maar dat is het niet, het is een onderdeel van ons leven geworden.
Ik kan hierover nog wat doorgaan maar dan wordt het misschien saai...

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 12:48

Leon schreef:
16 jan 2019, 08:37
de verlichting opzoeken, maar de verzwaring
Semantisch hink ik hier wat op twee benen: in filosofische context wordt 'verlichting' meest gebruikt voor 'vermindering van duisternis (onwetendheid)' maar hier staat het voor 'vermindering van zwaarte (betekenisvolheid?)'. Of is het een ludieke woordspeling?

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 12:52

Persoonlijk denk ik dat doodsangst een biologisch gegeven is en blijft. Ook al zijn we de dood geestelijk ontstegen, dan blijft dat biologische gegeven. Dit biologische gegeven zorgt er in onze jonge jaren voor dat we geen al te domme dingen doen en goed uitkijken, bijvoorbeeld bij het oversteken, maar het zorgt er ook voor dat het biologische, fysieke lichaam in ouderdom nog steeds reageert met angst richting het sterven. Als we in het leven hebben leren wentelwieken, dan denk ik dat dat een grote hulp kan zijn in het stervensproces.

Wat dat betreft snap ik Heidegger wel als ie, in de samenvatting van Kilmeny (waarvoor dank), zegt:
Kilmeny schreef: Juist het strikt persoonlijke van het sterven is volgens Heidegger de bron van persoonlijke vrijheid die men in staat stelt authentiek te zijn. Dit beangstigende vooruitzicht is niet iets om weg te drukken maar juist iets om zorgvuldig bij stil te staan. Dit is de diepste reflectie die je als mens kan beoefenen en het maakt alles wat je uniek maakt in je los, in de woorden van de spreker: "Het werpt je radicaal terug op jezelf". Heidegger stelt voor om de dood 'existentieel te doorleven'. Het resultaat hiervan is is een puur vastberadenheid (entschlossenheit). Alleen in deze vastberadenheid kan men authentiek zijn.
Zelf beleefde ik twaalf jaar geleden in de geest (maar ik wist toen nog niet dat het in de geest was, ik dacht toen dat het echt was) dat ik stierf. Dat was in een psychologische crisis, maar ik gaf me in mijn beleving letterlijk over aan de fysieke dood, denkende dat ik dood ging, ik gaf mijn leven in mijn beleving. Toen ik, al liggend wachtende op de dood uiteindelijk in slaap was gevallen, wakker werd, was ik verbaasd nog gewoon in de wereld te zijn. Achteraf, eigenlijk nu pas, realiseer ik me dat toen, wat men in het christendom 'de oude mens' noemt, stierf en niet de fysieke mens. Ik verwachtte niet in een stoffelijk lichaam wakker te worden, maar dat gebeurde dus wel. Alles was toen ineens doortrokken van de Rozengeur. Mijn pyjama, mijn huid, het bed, alles. Toch is dit ook een grofstoffelijke geur, want de geur bleef enige dagen in de stof van kleding en beddengoed zitten. Pas als het wordt gewassen, verdwijnt het.

Diagnose psychose (waar het ook onderdeel van uitmaakte ja). Maar kennelijk kunnen existentiële zaken daarin een belangrijke rol spelen. Het katholiek geloof (wat ik toen helemaal niet had, nu wel) reikte me onlangs ook een belangrijk puzzelstukje aan. Want toen ik wakker werd en niet bleek te zijn gestorven, rook ik wat ik noem de Rozengeur. Niets op aarde lijkt daarop, zo intens, zo geurig. Ik bid sinds enige jaren de Rozenkrans, maar ik wist niet dat er ook een Rozenkrans van de Goddelijke Barmhartigheid bestond. Die hoorde ik van de week voor het eerst op Radio Maria. En daarin werd de lithanie ter ere van Maria gelezen, waarin het luidt "Gods Liefde is de bloem. De Barmhartigheid is de vrucht."

P.S. Sorry als ik met mijn geloof iemand voor het hoofd stoot. Ik heb geheel niet de intentie om te evangeliseren, ik kan simpelweg de filosofie alleen benaderen vanuit mijn persoonlijke ervaring, en die blijkt religieus te zijn geweest. Ik was niet religieus toen het me overkwam, ik leefde gewoon mijn leventje, je zou wel kunnen zeggen dat ik een religieuze levenshouding had, maar ook daar was ik me destijds niet van bewust. Ik ben gewoon nog niet in staat het te vertalen naar filosofische begrippen. Dankzij het gegeven dat ik hier toch een beetje mag meedoen, leer ik de filosofie te (her)waarderen.

P.P.S. Mij intentie is echt ets meer te leren van de filosofie. Ik heb onlangs, alleen om hier mee te kunnen doen, twee boeken gekocht (ze lagen daar voor een prikkie bij boekenvoordeel), eentje van Gregory Bassham en eentje van Barry Loewer, andere, zoals Störig, heb ik ooit doorverkocht, want die zijn veel te zwaar en te moeilijk voor mij, ik kan dat niet, het past niet bij mij). In het werk van Loewer lees ik net over Achilles en de schildpad, gaaf want mijn naam was immers eerst Stoffel, dat was heel betekenisvol, ontdek ik nu.

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 15:16

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 12:52
naam was immers eerst Stoffel, dat was heel betekenisvol, ontdek ik nu
Ook in deze zin?:
Stoffel heeft last van de meest uiteenlopende lichamelijke klachten en is dan ook een regelmatig bezoeker van de dokterspraktijk van Meindert het Paard.(Wikipedia)
Ik wil je zeker niet kwetsen en je kwalen en ongemakken minimaliseren, maar deze coïncidentie vind ik zò grappig...
Als het toch pijnlijk aankomt wil ik me graag excuseren.
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 12:52
Als we in het leven hebben leren wentelwieken
Dat begrijp ìk nu weer niet, zie...

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 15:41

Eddie Coppens schreef:
17 jan 2019, 15:16
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 12:52
naam was immers eerst Stoffel, dat was heel betekenisvol, ontdek ik nu
Ook in deze zin?:
Stoffel heeft last van de meest uiteenlopende lichamelijke klachten en is dan ook een regelmatig bezoeker van de dokterspraktijk van Meindert het Paard.(Wikipedia)
Ik wil je zeker niet kwetsen en je kwalen en ongemakken minimaliseren, maar deze coïncidentie vind ik zò grappig...
Als het toch pijnlijk aankomt wil ik me graag excuseren.
Het komt niet pijnlijk aan, want wat u schrijft heeft bepaald geen betrekking op mijn leven. Het zal dus een projectie zijn van het uwe, aangezien u elke dag over de dood en uw beider levenseinden zegt te praten met uw partner. Als het te pijnlijk aankomt, mijn excuses. Zelf leef ik temidden van ouderen en (gelukkig slechts) 1 daarvan praat al twintig jaar dagelijks over de dood. Bijzonder vermoeiend wel. Ik moet daarbij altijd aan het verhaal van Peter en de wolf denken.
Eddie Coppens schreef:
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 12:52
Als we in het leven hebben leren wentelwieken
Dat begrijp ìk nu weer niet, zie...
Memeticae zou het u goed filosofisch kunnen uitleggen, maar die is druk met zijn nieuwe baan denk ik. Later misschien.

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 15:46

yopi schreef:
16 jan 2019, 12:03
Hannah Arendt haar begrip 'Geboortelijkheid' kunnen bekijken
Jullie Joke Hermsen heeft hieraan ook een essaybundel gewijd:
https://www.bol.com/nl/f/kairos/9200000 ... country=BE
Ik ga trachten hem te pakken te krijgen, weet je in welk boek Arendt het hierover heeft?
Bedankt voor de tip!

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 15:52

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 15:41
wat u schrijft heeft bepaald geen betrekking op mijn leven
Je hebt toch ooit, onder een ander pseudoniem, geschreven over je kwalen? Maar laat het gerust liggen.
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 15:41
aangezien u elke dag over de dood en uw beider levenseinden zegt te praten met uw partner
Geen ganse dagen hé, dat zou inderdaad ziekelijk zijn...

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 15:53

Ik houd het bij de nieuwste Suske en Wiske: Chronos en Chaos :grijns:. Net meegegrist in de supermarkt LOL

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 16:03

Eddie Coppens schreef:
17 jan 2019, 15:52
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 15:41
wat u schrijft heeft bepaald geen betrekking op mijn leven
Je hebt toch ooit, onder een ander pseudoniem, geschreven over je kwalen? Maar laat het gerust liggen.
Nee, ik heb niet geschreven over mijn kwalen. Ik schreef over 1 moeilijke situatie, en dat in "de beerput". Toen zat ik in een conflicterende situatie met de fysiotherapeut die dingen van mij verlangde waar ik beter niet aan kon voldoen. En ik verkeerde in de veronderstelling dat ik in "de beerput' even van me af kon schrijven. Niet om te klagen, maar omdat ik moed en kracht moest verzamelen om de confrontatie met de huisarts aan te gaan (om zo de conflicterende situatie met de fysiotherapeut te beslechten). Ik kan heel moeilijk boos worden namelijk. Ik heb brandstof nodig om boos te worden, en die boosheid heb ik nodig (soms) om voor mijn rechten als mens op te komen. Dat is helaas soms noodzakelijk in deze wereld. Hoewel ik het mis had omtrent de rubriek op dit forum, heeft de korte tijd dat het er kon zijn wel het benodigde resultaat opgeleverd. En het probleem is op de juiste manier opgelost, en de fysio maakte zijn excuses. Zo kan het dus ook. Om zo ver te komen dat ik mijzelf op adekwate wijze tegenover professionals te verwoorden en te uiten, moet ik eerst boos worden. En om boos te kunnen worden, moet ik iets eerst er kunnen laten zijn. Het even aan iemand zeggen of schrijven, helpt dan. Dan schiet ik eerst in tranen. En pas daarna kan ik boos worden, maar eigenlijk is dat niet boos, dat is verontwaardigd. Die verontwaardiging heb ik nodig om kracht en moed te vatten om met professionals te spreken op een manier waardoor ik mij niet laat ondersneeuwen.

Niet ik heb iets laten liggen. Uzelf heeft kennelijk iets laten liggen, omdat u denkt dat ik iets zou hebben laten liggen.

Een gezond mens wordt gewoon boos. En ik als geestelijk ongezond mens word niet boos, maar verdrietig. En pas daarna verontwaardigd. En dan pas kan ik goed handelen. Een gezond mens wordt gewoon razend. De wereld zit dan ook vol met gezonde mensen.
Laatst gewijzigd door Hermelien op 17 jan 2019, 22:58, 3 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 16:14

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 16:03
u denkt dat ik iets zou hebben laten liggen.
Ik bedoelde, vergeet wat ik zonet geschreven heb, klaarblijkelijk een misverstand.
Zo goed? (Communicatie loopt soms wat stroef...)

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 16:17

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 16:03
De wereld zit dan ook vol met gezonde mensen.
Denk je? Ik vind namelijk van niet...

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 17 jan 2019, 17:03

Eddie Coppens schreef:
17 jan 2019, 12:48
Leon schreef:
16 jan 2019, 08:37
de verlichting opzoeken, maar de verzwaring
Semantisch hink ik hier wat op twee benen: in filosofische context wordt 'verlichting' meest gebruikt voor 'vermindering van duisternis (onwetendheid)' maar hier staat het voor 'vermindering van zwaarte (betekenisvolheid?)'. Of is het een ludieke woordspeling?
Mijn gebruik van verlichting en verzwaring zou het gemoed betreffen.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 17:43

Eddie Coppens schreef:
17 jan 2019, 16:14
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 16:03
u denkt dat ik iets zou hebben laten liggen.
Ik bedoelde, vergeet wat ik zonet geschreven heb, klaarblijkelijk een misverstand.
Zo goed? (Communicatie loopt soms wat stroef...)
Het kruisbeeld is hier gisteren van de muur afgehaald. Ik heb het vervangen door zelf van papier geknutselde rozen.

Hoe stroef communicatie verlopen kan, weet ik als geen ander. :grijns: ;)

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 17 jan 2019, 18:50

kilmeny schreef:
16 jan 2019, 22:30
Leon schreef:
16 jan 2019, 08:37
Ik ben nog niet ver genoeg gevorderd in het werk van Heidegger, maar "sein zum tode", doodsangsten onder ogen zien, geeft denk ik wel existentieel bevrediging. Niets is een betere bevestiging van het leven. Als men het leven echt zou willen leren kennen dan.

Authentiek is dan zeker niet de verlichting opzoeken, maar de verzwaring...hoe zie jij dat?
Een medefilosoof vertelde over een 'Tao-week' die hij heeft doorgemaakt waarin hij op een zeker punt de dood naar eigen zeggen compleet kon accepteren. Als ik denk aan Taoïsme, denk ik aan Boeddhisme / Chinese filosofie (beetje simplistisch bruggetje natuurlijk) en denk ik aan mediteren, verlichting en een gevoel van absolute eenheid. Bij authenticiteit denk ik aan uniekheid en juist het zijn van een individu ten opzichte van alles en iedereen. In die zin vind ik je term van 'verzwaring' zeer treffend.

Zo zie ik verlichting als een simpelweg 'zijn' in volle acceptatie en verzwaring als een leven van doelgericht streven. Ik zie in het zogenaamde mindful leven een synthese tussen deze extremen.

Dezelfde medefilosoof van hiervoor vroeg waarom authenticiteit überhaupt zo belangrijk is. Dit was althans zijn strekking denk ik. Mijn ethische oordeel zou zijn dat beiden een leven van puur verlichting, danwel verzwaring niet het juiste leven is. Het leven is er om ook andere dingen te beleven dan meditatie en verlichting. Anderzijds is een blind streven ook om voorbij te gaan aan het leven. Dus is een mindful leven het juiste leven. Het stilstaan bij de dood heeft hierin zijn plaats.

Ik ben benieuwd naar hoe jij hier tegenaan kijkt. Ik neem aan dat er genoeg is aan het voorgaande om bij te stellen en door te ontwikkelen.
Ik deel de strekking dat verzwaringen zelfopgelegd streven is. In die zin begrijp ik ook het existentialisme van Sartre, als zelfverkozen keuzestress.

Met de verlichting nastreven is wat paradoxaals, want men legt zichzelf dan ook wat op.

Ik geloof in de wijsheid van laisser-faire.

Gebruikersavatar
Eddie Coppens
Posts in topic: 11
Berichten: 282
Lid geworden op: 05 sep 2018, 18:08

Bericht door Eddie Coppens » 17 jan 2019, 20:41

Leon, jij hebt het al gehad over het absolutisme bij Kant, dat kunnen we hier ook een beetje terugvinden.
Kants rigide moraal is even onwrikbaar in het gemoed geworteld als de vormen en categorieën in het denken. Een beetje 'emotionele intelligentie' (in zijn populaire betekenis) had hem wat sympathieker gemaakt...

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 17 jan 2019, 21:04

Eddie Coppens schreef:
17 jan 2019, 20:41
Leon, jij hebt het al gehad over het absolutisme bij Kant, dat kunnen we hier ook een beetje terugvinden.
Kants rigide moraal is even onwrikbaar in het gemoed geworteld als de vormen en categorieën in het denken. Een beetje 'emotionele intelligentie' (in zijn populaire betekenis) had hem wat sympathieker gemaakt...
Daar ben ik het mee eens. Ik lees trouwens een interessant begrip van Deleuze over Nietzsche, dat van de conceptuele mens of het conceptuele personage. Nietzsche heeft er meerdere, Kant eigenlijk maar 1, dat van zorgvuldige wetenschapper of logisticus. Daarmee is zijn ‘literatuur’ wat beperkt.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 21:21

Leon schreef:
17 jan 2019, 18:50
Ik geloof in de wijsheid van laisser-faire.
Mooi. Ik deel je visie :smt045 [40]

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 17 jan 2019, 22:00

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 21:21
Leon schreef:
17 jan 2019, 18:50
Ik geloof in de wijsheid van laisser-faire.
Mooi. Ik deel je visie :smt045 [40]
Ik heb het niet helaas, daarom denk ik dat het wijsheid is...

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 17 jan 2019, 22:53

Leon schreef:
17 jan 2019, 22:00
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 21:21
Leon schreef:
17 jan 2019, 18:50
Ik geloof in de wijsheid van laisser-faire.
Mooi. Ik deel je visie :smt045 [40]
Ik heb het niet helaas, daarom denk ik dat het wijsheid is...
Het is geen kwestie van hebben, maar van het zijnde.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 18 jan 2019, 08:10

Hermelien schreef:
17 jan 2019, 22:53
Leon schreef:
17 jan 2019, 22:00
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 21:21


Mooi. Ik deel je visie :smt045 [40]
Ik heb het niet helaas, daarom denk ik dat het wijsheid is...
Het is geen kwestie van hebben, maar van het zijnde.
Laten we zeggen dat je de mentaliteit van laisser-faire moet kunnen opbrengen. Dat lukt bij mij niet. De "duivel" is te sterk in mij aanwezig.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 10:51

Leon schreef:
18 jan 2019, 08:10
Hermelien schreef:
17 jan 2019, 22:53
Leon schreef:
17 jan 2019, 22:00


Ik heb het niet helaas, daarom denk ik dat het wijsheid is...
Het is geen kwestie van hebben, maar van het zijnde.
Laten we zeggen dat je de mentaliteit van laisser-faire moet kunnen opbrengen. Dat lukt bij mij niet. De "duivel" is te sterk in mij aanwezig.
Ik zou dat niet "de duivel" noemen. Zelf zie ik het als een kwestie van leren wanneer wel en wanneer niet iets te doen. En ik denk dat dit leerproces doorgaat tot aan onze fysieke dood. Het blijft moeilijk. De levensgebeurtenissen kunnen het ons leren. Ik citeer een stukje uit een boekje dat ik niet gelezen heb maar net direct op de juiste pagina opensla:
In de School van de Heilige Geest schreef: Laten we niet de belangrijkste en meest verwaarloosde vorm van gehoorzaamheid vergeten: de gehoorzaamheid aan de gebeurtenissen. De gebeurtenissen in het leven vormen uiteindelijk de meest zekere uitwerking van de wil van God, want er bestaat geen risico dat ze subjectief geïnterpreteerd worden. Als God ziet dat wij gehoorzaam zijn aan de gebeurtenissen die ons overkomen, dat we in staat zijn om er vredig en liefdevol mee in te stemmen, in een geest van vriendelijk vertrouwen en overgave aan zijn wil, dan is het wel zeker dat Hij ons meer persoonlijke uitdrukkingen van zijn wil zal geven, door de werking van de Geest die spreekt in ons hart.

Maar als we daarentegen in opstand blijven komen en verstarren wanneer we geconfronteerd worden met tegenslag, dan zal het moeilijk zijn voor de heilige Geest om ons leven te leiden.

Wat ons het meeste belemmert om heilig te worden, is zonder twijfel onze moeite om volledig in te stemmen met alles wat ons overkomt. Niet in de zin van een fatalisme dat ons helemaal passief zou maken, maar in de zin van een vertrouwvolle en volledige overgave in de hand van de Vader. Wanneer we geconfronteerd worden met pijnlijke gebeurtenissen zonder er tegen in opstand te komen, dan ondergaan we ze óf tegen wil en dank, óf we berusten er lijdzaam in.

Maar God nodigt ons uit om een positievere en vruchtbaarder houding aan te nemen, de houding van de kleine Thérèse die zegt: "Ik kies alles". Hetgeen betekent: Ik kies alles wat God voor mij wil. Ik stel mij er niet mee tevreden de dingen alleen maar te ondergaan, maar ik besluit uit vrije wil te kiezen waar ik niet voor gekozen heb. Dat verandert niets aan de uiterlijke situatie, maar innerlijk verandert dit alles. Deze instemming, die geïnspireerd is door de liefde en het vertrouwen, maakt mij vrij, actief in plaats van passief, en stelt God in staat om alles wat mij overkomt ten goede te keren, zowel zowel het goede als het kwade.

Bron: Jacques Philippe, In de school van de Heilige Geest, p.30-31
Wie moeite heeft met het woord God gelieve daarvoor te lezen kosmos of leven.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 11:16

Zelf vind ik het de moeilijkste les aller tijden. Een komisch (achteraf gezien) voorbeeld vond een aantal jaren geleden plaats in mijn eigen leven. Een goede vriend vroeg mijn hulp bij het in de computer zetten en categoriseren van ca. 300 emailadressen. In mijn innerlijk verstond ik de stem van de Verticale ( niet letterlijk een stem, maar de pijn van een doorboring van het hart, cq gevoelshallucinatie), het niet te doen. Maar vriendschap maakte dat ik hem graag wilde helpen, dus ik deed het toch. Toen ze er eindelijk allemaal gecategoriseerd en wel in stonden, kwam er een techneut langs die in één klap alles onherstelbaar deed verdwijnen. Maar nou komt ie: daarna ben ik wederom tegen beter weten in opnieuw begonnen en maakte de klus in veel tijd en tegen innerlijke weerstand in af. Dat kostte heel veel energie, want mijn concentratievermogen laat veel te wensen over. En.....ja hoor......, de techneut kwam weer langs en liet opnieuw het heidens karwei oplossen in het niets. Toen zat ik tranen te brullen. Dat komt omdat de liefde me verscheurde. Ik wilde de vriend helpen, innerlijk was ik gewaarschuwd en het kostte dan ook twee keer veel moeite (als het gezegend is kost het meestal niet veel moeite) , en de techneut vernietigde het gewoon nog een tweede keer. :grijns: De tweede keer zat ik tranen te brullen LOL . Niet alleen maar vanwege het werk, duhhuh, maar omdat ik duidelijk niet kon doen voor hem die zoveel voor mij heeft gedaan.

Een ander voorbeeld van overgave en weerstand zit hem bij mij in boeken. Ik heb dat genoemde boekje en vele andere boeken gekocht met de bedoeling om ze te lezen. Maar ik kan ze niet lezen. Soms doe ik alsof ik heel veel kan lezen (om toch naar normaal over te komen :cool: ). Maar meer dan een stripboek zit er voor mij niet meer in. Ik ben in mei 2018 aan een boek van Murat Isik ("Wees onzichtbaar") begonnen. Dat heb ik nog steeds niet uit. Het gaat niet. Nu ja, in het geval van het boek van Isik gaat het wel, maar tergend langzaam. Op zijn Stoffels dus. Wellicht heb ik het in mei 2019 wel uit en anders wordt het 2020. 1 boek.

Wat wel vaak gebeurt is dat ik op intuitie een boek grijp, en dan direct op de juiste pagina opensla, zoals ook daarnet. Mijn Vader is een tovenaar, tis echt tis heus tis raar maar waar. :grijns:


Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 12:58

Zelf heb ik ook enorm veel moeite met laisser faire. Ik ben net een moeder overste. Het liefste wil ik iedereen helpen en overal voor behoeden. Maar dat kan niet en bovendien is dat niet gewenst en ook niet zinvol. Toch is dat niet "duivel", het is liefde, zorgzaamheid. Maar een vorm van liefde die hier niet thuishoort. En die hier niet kan overleven. Mijn grootste verslaving was werkverslaving. Aldoor bezig met verzorgen, corrigeren en repareren. Een werkverslaving is uiteindelijk misschien wel bijna net zo slopend als een alcoholverslaving. Als men dan ook nog uitgeknepen en afgeknepen wordt, door jaloersen, zelfzuchtigen, gemenerikken, corrupten, geldwolven en raddraaiers, breekt op een dag het lijntje.

In deze wereld lijkt eigenlijk wel alles andersom en op zijn kop. Laisser faire is een deugd. Verzorgen, corrigeren, repareren een zonde. Nu ja, ik kan het simpelweg niet meer. Mijn draadjes zijn finaal doorgebrand. Toen ik na de instorting weer opstond om naar het werk te gaan, wist ik onderweg niet meer waar ik heen ging, ook niet meer waar ik vandaan kwam en zelfs niet meer hoe ik heet. Door mijn martial arts achtergrond was ik gelukkig in staat om te wentelwieken en klinisch koel de auto stil te zetten op de dichtst bijzijnde parkeerplaats waar ik toevallig net langs reed. Na een tijdje van mezelf kalmeren, afdalen in mezelf, kwam - ik schat na een kwartiertje - weer terug in mijn geheugen wat ik ook alweer ging doen en hoe ik heette. Toen ben ik omgekeerd naar huis. Ik kan je wel vertellen dat ik dit mijn ergste vijand niet toewens. Dementia praecox. Oftewel denkstops. Er is maar een beetje teveel stress nodig en het is weer zo ver. Ik wacht op de Grote Reparateur, die mij een nieuw lichaam geeft en een nieuw zenuwstelsel. Een donorwezen zeg maar. En in de tussentijd doe ik alleen kleine dingen, kleine werkjes van naastenliefde. Ook die kan ik alleen doen wanneer en doordat ik kracht krijg ze te doen. Ik kan niets meer "moeten". Probeer ik het wel, raak ik alles kwijt, inclusief de weg.

P.S. Dit is niet zielig en ik spreek ook niet over mijn kwalen. Ik deel omdat ik de kennis en de wijsheid en het inzicht gun aan wie het leest. Wellicht houdt men dan een keer op met voor een ander oordelen wat die zou moeten doen. In mijn omgeving (niet directe naasten maar verre buren) oordeelt men er lustig op los en krijg ik wel eens te horen "ben je nou nog niet aan het werk". Dat doet veel pijn en dan mijd ik die personen. Als ik iemand zie staan bij de hoofdingang, dan loop ik om via de kelder of de zij-ingang om de confrontatie niet te hoeven ondergaan. Soms wou ik dat ik razend boos kon worden, zodat dat ze gaat afschrikken, maar ik ga gelijk huilen en zo'n hufter wordt dan nog erger. Alleen al dit opschrijven geeft mij die hoofdpijn die aan denkstops vooraf gaat. Dus ik ga nu stoppen en me aankleden en (om 1400 uur met moeders) boodschappen doen. Eerst neem ik cbd olie in, wietolie zonder thc dus, want dat helpt en kan gewoon bij de Olanzapine.
Laatst gewijzigd door Hermelien op 18 jan 2019, 19:01, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 15:31

Laatst gewijzigd door Hermelien op 27 jan 2019, 00:58, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 15:46


Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 15:48

Double fun. ;)
Laatst gewijzigd door Hermelien op 27 jan 2019, 00:58, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 18 jan 2019, 17:56

@Hermelien

De “duivel” is het weerbartige lichaam, dat wat de mogelijkheid om de immanente wereld te ontsnappen frustreert. Mogelijk zijn alle pogingen tot ontsnappen van de immanente wereld gedoemd te mislukken. :p

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 18:35

Leon schreef:
18 jan 2019, 17:56
@Hermelien

De “duivel” is het weerbartige lichaam, dat wat de mogelijkheid om de immanente wereld te ontsnappen frustreert. Mogelijk zijn alle pogingen tot ontsnappen van de immanente wereld gedoemd te mislukken. :p
Ach so. Ja vielleicht. Past life karma's a Bitch ;) :grijns:

Ik gooi er nog 1 liedje tegenaan dat ik hoorde in de supermarkt. "You can run, you can hide, but you can't escape my love. :cool: ;) :) Oftewel de hele wereld is in goede handen bij onze Vader. O:) Precies zoals de rozenkrans van de goddelijke barmhartigheid luidt. :grijns:


Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 18 jan 2019, 20:39

Ik vraag me af of de geworpenheid ooit tot een tegendeel komt. Het lijkt me dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt...

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 18 jan 2019, 21:04

Leon schreef:
18 jan 2019, 20:39
Ik vraag me af of de geworpenheid ooit tot een tegendeel komt. Het lijkt me dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt...
Wat bedoel je precies met geworpenheid, tegendeel, dubbeltje en kwartje?

Voor mij persoonlijk geldt dat de ruil aan het Kruis compleet is. Daarmee is het dubbeltje zelfs gulden geworden. Maar misschien bedoel jij heel andere dingen met die terminologie :cool: .

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 18 jan 2019, 21:39

Hermelien schreef:
18 jan 2019, 21:04
Leon schreef:
18 jan 2019, 20:39
Ik vraag me af of de geworpenheid ooit tot een tegendeel komt. Het lijkt me dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt...
Wat bedoel je precies met geworpenheid, tegendeel, dubbeltje en kwartje?

Voor mij persoonlijk geldt dat de ruil aan het Kruis compleet is. Daarmee is het dubbeltje zelfs gulden geworden. Maar misschien bedoel jij heel andere dingen met die terminologie :cool: .
Het Kruis of de kruisiging vinden plaats in de immanente wereld, de wereld van ervaringen. Men kan in die wereld geworpen zijn, in haar domein een existentie hebben. Men kan ook als denker geworpen zijn in de transcendente wereld, de wereld van subjecten, en in die wereld een existentie hebben. Als men aan de immanente wereld gebonden is, is dat een kwartjesbestaan, in de transcendente wereld heeft men hoogstens een dubbeltjesbestaan.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 18 jan 2019, 21:46

Leon schreef:
18 jan 2019, 21:39
Hermelien schreef:
18 jan 2019, 21:04
Leon schreef:
18 jan 2019, 20:39
Ik vraag me af of de geworpenheid ooit tot een tegendeel komt. Het lijkt me dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt...
Wat bedoel je precies met geworpenheid, tegendeel, dubbeltje en kwartje?

Voor mij persoonlijk geldt dat de ruil aan het Kruis compleet is. Daarmee is het dubbeltje zelfs gulden geworden. Maar misschien bedoel jij heel andere dingen met die terminologie :cool: .
Het Kruis of de kruisiging vinden plaats in de immanente wereld, de wereld van ervaringen. Men kan in die wereld geworpen zijn, in haar domein een existentie hebben. Men kan ook als denker geworpen zijn in de transcendente wereld, de wereld van subjecten, en in die wereld een existentie hebben. Als men aan de immanente wereld gebonden is, is dat een kwartjesbestaan, in de transcendente wereld heeft men hoogstens een dubbeltjesbestaan.
Dan is men niets meer dan een geest.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 19 jan 2019, 11:21

Leon schreef:
18 jan 2019, 21:39
Hermelien schreef:
18 jan 2019, 21:04
Leon schreef:
18 jan 2019, 20:39
Ik vraag me af of de geworpenheid ooit tot een tegendeel komt. Het lijkt me dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt...
Wat bedoel je precies met geworpenheid, tegendeel, dubbeltje en kwartje?

Voor mij persoonlijk geldt dat de ruil aan het Kruis compleet is. Daarmee is het dubbeltje zelfs gulden geworden. Maar misschien bedoel jij heel andere dingen met die terminologie :cool: .
Het Kruis of de kruisiging vinden plaats in de immanente wereld, de wereld van ervaringen. Men kan in die wereld geworpen zijn, in haar domein een existentie hebben. Men kan ook als denker geworpen zijn in de transcendente wereld, de wereld van subjecten, en in die wereld een existentie hebben. Als men aan de immanente wereld gebonden is, is dat een kwartjesbestaan, in de transcendente wereld heeft men hoogstens een dubbeltjesbestaan.
Verhelderende toelichting. Toch klopt er iets niet aan. Aan het beschreven dualisme ontbreekt iets, de derde "weg", maar ik heb er nog geen woorden en zinnen voor om het te beschrijven. Zowel het dubbeltje als het kwartje zijn niet. De gulden is wel. Immanent en transcendent vallen bij mij samen en bestaan niet uit een dualisme tussen denken en ervaren. Het klopt voor mij niet dat er een dualisme zou zijn tussen denken en ervaren. Je koppelt transcendentie aan het denken en immanentie aan ervaren. Dat klopt naar mijn idee niet. Nu is het wel zo dat ik niet meer zoveel denk. Sowieso niet vorsend. Het overkomt me soms nog wel maar het is uitzonderlijk. Het zoeken is allang gestopt. In mijn innerlijk vallen immanentie en transcendentie samen. Om dit te verhelderen zou ik de mooiste, heerlijkste mystieke ervaring die ik ooit heb beleefd moeten noemen. Die ervaring was het rechtevenredig omgekeerde van een uittreding, het was een intreding. Niets heerlijkers dan dat om te beleven, vind ik. Sinds ik dat heb beleefd is al het zoekend denken voorbij en ben ik innerlijk de rust ingegaan.

De ervaring ga ik niet beschrijven. Het is diep mystiek en moeilijk te beschrijven. Maar ik zeg wel: je lichaam is daadwerkelijk de enige tempel die ertoe doet. Het is de enige echte tempel van God. Dat is niet zomaar een gezegde, het is ook niet zomaar een dogma, het is in mijn optiek puur waarheid. Als je dat eenmaal echt weet heb je ook niets meer te zoeken met je denken. Je bent zelf de tabernakel. En tabernakel is in mijn optiek het juiste woord, omdat het vergankelijke tentdoek maar een flinterdun laagje is. Zeker vergeleken bij de inhoud.
Laatst gewijzigd door Hermelien op 19 jan 2019, 12:15, 3 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 19 jan 2019, 12:03

Leon schreef:
18 jan 2019, 17:56
@Hermelien

De “duivel” is het weerbartige lichaam, dat wat de mogelijkheid om de immanente wereld te ontsnappen frustreert. Mogelijk zijn alle pogingen tot ontsnappen van de immanente wereld gedoemd te mislukken. :p
Het lichaam is in mijn optiek niet de duivel. Het lichaam is wat ons juist beschermt tegen de duivel. Zoals een zaadje dat geplant is in een kas, zodat het op kan groeien zonder dat storm en hagel en regen het zaadje kan vernietigen. Mensen die ooit zijn uitgetreden uit hun lichaam kunnen je dat ook vertellen. Buiten het lichaam is men blootgesteld aan allerlei soorten entiteiten. Ook zeer negatieve.

Het lichaam is een geschenk van onze Lieve Heer, zodat wij tijd van leven hebben om te kunnen leren. Het lichaam is geen gevangenis, maar een soort harnas, of duikerspak. Het beschermt ons.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 19 jan 2019, 14:01

ik geloof dat ik dan aan jou kan vragen hoe het verder gaat.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 20 jan 2019, 21:53

Leon schreef:
19 jan 2019, 14:01
ik geloof dat ik dan aan jou kan vragen hoe het verder gaat.
Nou, ik denk dat ik dat weet, maar het is en blijft voorlopig natuurlijk maar een subjectieve ervaring. Zelf ken ik althans niemand die melding maakt van een soortgelijke ervaring, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat die mensen er misschien niet zijn. Maar het was een ervaring, die onbeschrijflijk veel fijner is dan een uittreding en die eigenlijk niet te beschrijven valt.

Die ervaring is uiteraard niet volledig voltooid, anders was ik hier niet meer met mijn sterfelijke lichaan. Wat ik heb ervaren beschouw ik als een voorschouw, een voorproefje. Ik stapte in mijn bed om te gaan slapen. Zodra ik lag was er iets of iemand (ik ga uit van een engel, die ik evenwel niet zag) die iets deed waardoor al mijn energie zich samenbalde in mijn fysieke lichaam. Normaliter steekt een deel van je energetisch lichaam buiten je fysieke lichaam uit. Dat noemt men wel eens de aura. Door de handeling van de engel, die poef deed (dat was nou eens echt een poef), balde al mijn energie zich samen dus in mijn fysieke lichaam. Er stak dus geen energetisch lichaam meer buiten de fysiek. Dat alleen al was heerlijk, onbeschrijflijk fijn en rijk gevoel. Daarbinnen, in mijzelf, bleek een heel universum aanwezig te zijn , echt net zoals het heelal, onmetelijk groot. Ik zag geen licht, maar het was de heerlijkste ervaring die ik ooit heb gehad, ik voelde me vrij en ruim en in een onmetelijke ruimte. Vervolgens echter merkte ik op dat die die samengebalde energie die ik was cq ben, omgeven werd door een soort flinterdunne " sarcofaag" van het stoffelijk lichaam, dat lijkt op een flinterdun porseleinen laagje. Ik wilde het liefst expanderen, uitzetten, zodat die flinterdunne sarcofaag zou breken. Maar ik was mij ervan bewust dat ik daar niet toe in staat was en dat daar iets van buitenaf voor nodig was. Het wordt dan als het ware gebroken, dóórbroken, van binnenuit, maar daar is iets van buitenaf voor nodig. En dat iets zou ik omschrijven als iets wat lijkt op een geluidstrilling. Een trilling die van buitenaf komt, doet de flinterdunne porseleinen sarcofaag ( je zou het misschiene ook kunnen zien als een ei, maar ik noem het liever sarcofaag omdat dat laagje " de dood" is, zo dood als een pier) barsten, waarna dat wat zich van binnen bevindt het flinterdunne laagje dusdanig gaat doorstralen dat het als het ware verbrandt, maar dan op een buitengewoon prettige manier.

Het is volgens mij dus werkelijk wachten op de Verlosser, die de sleutel erin steekt zodat het ei openbreekt cq barst. En ik denk dat dat gepaard gaat met een geluidstrilling.

Het is maar een subjectieve ervaring. Eenmalig en iets wat men volgens mij nooit zelf kan doen. Iets of iemand zorgde ervoor dat mijn energie zich geheel en al binnen in het lichaam samentrok. Dat deed ik niet zelf, dat werd gedaan door iets of iemand buiten mij. Alleen dat al kan volgens mij geen mens zelf. Laat staan het ei cq de sarcofaag, doen openbarsten. Volgens mijis voor dat laatste een geluidstrilling nodig. Ongeveer net als wanneer glas barst door iemand die zingt bijvoorbeeld.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 21 jan 2019, 17:14

Mooi beschreven, waarom denk je dat de sarcofaag kapot moet? De barierre houdt toch ook ellende buiten?

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 21 jan 2019, 18:47

Leon schreef:
21 jan 2019, 17:14
Mooi beschreven, waarom denk je dat de sarcofaag kapot moet? De barierre houdt toch ook ellende buiten?
Die moet nu niet kapot, maar die moet gebroken worden op het moment dat men het Koninkrijk binnengaat. Dat denk ik niet, dat heb ik ervaren. Om te kunnen worden zoals we bedoeld zijn te zijn, moet de sarcofaag worden getransformeerd, door open te barsten als een ei. Overigens heb ik het met sarcofaag niet over het fysieke lichaam, maar over het aspect daarvan dat sterfelijkheid inhoudt.

Maar nogmaals, dit is slechts mijn persoonlijke conclusie op basis van mijn subjectieve ervaring. De sarcofaag moet in mijn optiek van buitenaf gebroken worden.

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 21 jan 2019, 18:49

Hermelien schreef:
21 jan 2019, 18:47
Leon schreef:
21 jan 2019, 17:14
Mooi beschreven, waarom denk je dat de sarcofaag kapot moet? De barierre houdt toch ook ellende buiten?
Die moet nu niet kapot, maar die moet gebroken worden op het moment dat men het Koninkrijk binnengaat. Dat denk ik niet, dat heb ik ervaren. Om te kunnen worden zoals we bedoeld zijn te zijn, moet de sarcofaag worden getransformeerd, door open te barsten als een ei. Overigens heb ik het met sarcofaag niet over het fysieke lichaam, maar over het aspect daarvan dat sterfelijkheid inhoudt.

Maar nogmaals, dit is slechts mijn persoonlijke conclusie op basis van mijn subjectieve ervaring.
Ik begrijp dat je binnen de sarcofaag existeert, en niet daar buiten?

Gebruikersavatar
Leon
Posts in topic: 19
Berichten: 2440
Lid geworden op: 06 dec 2017, 19:44

Bericht door Leon » 21 jan 2019, 18:53

Leon schreef:
21 jan 2019, 18:49
Hermelien schreef:
21 jan 2019, 18:47
Leon schreef:
21 jan 2019, 17:14
Mooi beschreven, waarom denk je dat de sarcofaag kapot moet? De barierre houdt toch ook ellende buiten?
Die moet nu niet kapot, maar die moet gebroken worden op het moment dat men het Koninkrijk binnengaat. Dat denk ik niet, dat heb ik ervaren. Om te kunnen worden zoals we bedoeld zijn te zijn, moet de sarcofaag worden getransformeerd, door open te barsten als een ei. Overigens heb ik het met sarcofaag niet over het fysieke lichaam, maar over het aspect daarvan dat sterfelijkheid inhoudt.

Maar nogmaals, dit is slechts mijn persoonlijke conclusie op basis van mijn subjectieve ervaring.
Ik begrijp dat je binnen de sarcofaag existeert, en niet daar buiten?
Heb je behoefte aan wat filosofie over dit onderwerp? Ik heb met lezen van Sartre, Kant, Nietzsche wat opgedaan.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 21 jan 2019, 19:17

Leon schreef:
21 jan 2019, 18:49
Hermelien schreef:
21 jan 2019, 18:47
Leon schreef:
21 jan 2019, 17:14
Mooi beschreven, waarom denk je dat de sarcofaag kapot moet? De barierre houdt toch ook ellende buiten?
Die moet nu niet kapot, maar die moet gebroken worden op het moment dat men het Koninkrijk binnengaat. Dat denk ik niet, dat heb ik ervaren. Om te kunnen worden zoals we bedoeld zijn te zijn, moet de sarcofaag worden getransformeerd, door open te barsten als een ei. Overigens heb ik het met sarcofaag niet over het fysieke lichaam, maar over het aspect daarvan dat sterfelijkheid inhoudt.

Maar nogmaals, dit is slechts mijn persoonlijke conclusie op basis van mijn subjectieve ervaring.
Ik begrijp dat je binnen de sarcofaag existeert, en niet daar buiten?
Jij trekt het nu allemaal terug in het vleselijke. Je wilt het duiden, maar dat kun je niet. Je kunt er wel over lezen in je bijbel. De ervaring is van een aantal jaren geleden en heeft al mijn vragen beantwoord. Ik zoek geen antwoorden, want ik ben zelf het antwoord. De zoeker is het gezochte. Thomas had imho gelijk toen hij zei "het Koninkrijk is binnenin ulieden".

De Vader en de Zoon maken door de Geest woning in hen die Hem hebben gezocht of zoeken. En bij de laatste bazuin is de woning voltooid en de verhuizing volbracht. Om niet.
Laatst gewijzigd door Hermelien op 21 jan 2019, 19:37, 5 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Hermelien
Posts in topic: 32
Berichten: 260
Lid geworden op: 25 dec 2018, 21:57

Bericht door Hermelien » 21 jan 2019, 19:20

Leon schreef:
21 jan 2019, 18:53
Leon schreef:
21 jan 2019, 18:49
Hermelien schreef:
21 jan 2019, 18:47


Die moet nu niet kapot, maar die moet gebroken worden op het moment dat men het Koninkrijk binnengaat. Dat denk ik niet, dat heb ik ervaren. Om te kunnen worden zoals we bedoeld zijn te zijn, moet de sarcofaag worden getransformeerd, door open te barsten als een ei. Overigens heb ik het met sarcofaag niet over het fysieke lichaam, maar over het aspect daarvan dat sterfelijkheid inhoudt.

Maar nogmaals, dit is slechts mijn persoonlijke conclusie op basis van mijn subjectieve ervaring.
Ik begrijp dat je binnen de sarcofaag existeert, en niet daar buiten?
Heb je behoefte aan wat filosofie over dit onderwerp? Ik heb met lezen van Sartre, Kant, Nietzsche wat opgedaan.
Deze mystieke dingen kunnen ook eigenlijk niet gedeeld worden. Deze paarlen verdienen een oester. Als het jou rust brengt, mag je gerust filosoferen. Zelf heb ik het niet van node, maar er ook geen bezwaar tegen, want niets kan iets afdoen van of aanbrengen aan het gerealiseerde.
Laatst gewijzigd door Hermelien op 21 jan 2019, 20:59, 1 keer totaal gewijzigd.


Plaats reactie