Pagina 1 van 1

Geplaatst: 20 mei 2015, 17:25
door yopi
ff kort: Goed uitgangspunt!
Het is die mengvorm die mij zorgen baart.
Ik beveel aan: Schei-kunde.

Geplaatst: 20 mei 2015, 17:52
door yopi
Nou. Een middelpunt als uitgangspunt nemen lijkt me een goed begin.
Rechtvaardigheid bij jou neem ik aan. Omdat je het daar regelmatig over hebt. Ik heb meegekregen vanuit mijn opvoeding: Eerlijkheid, met een component naar rechtvaardigheid. Als je eerlijk bent ben je in zekere zin onkwetsbaar was mijn ervaring.
Daarbij teken ik aan dat mijn moeder die eerlijkheid vooral gebruikte om mij te kunnen controleren.

Zo gaat dat.

Hoe kun je vorm geven aan een zwaartepunt waarom je gedachtes cirkelen?

Als je buiten je geheime tuin komt wordt alles bezoedelt.

Als je tuin sowieso een slangenkuil is, dan wordt het iets moeilijker.
Ik kan daarom niet beslissen.

Die smerige teken liggen altijd op de loer in die mooie natuur.

Waar ik tegenwoordig erg last van heb is: natuurracisme:
Nooit gedacht van me zelf. Maar die duiven veracht ik en het katje van de buren is mijn held.

Geplaatst: 20 mei 2015, 20:19
door memeticae
RobW schreef:Maar ik constateer ook dat hoe langer ik er over nadenkt, hoe onduidelijker het bij mij wordt.
Kijk, je begint te leren. (Sprak hij belerend)
Kan dat komen omdat je communiceert? (En dan niet als in een monoloog, zoals meneer Wilbrink dat deed.)
;)

Nou nog leren loslaten dat wat je dacht/geloofde "waar" was, of "werkelijk".
Dan leef je uiteindelijk in de opperste staat van verbazing, dat het allemaal toch lijkt, blijkt of schijnt te "werken". En kun je eindelijk eens (onbevooroordeeld) gaan onderzoeken hoe het werkt en hoe het dan eigenlijk komt, dat het werkt.
Bewijzen kun je het nooit, die (eigen) verklaring, hooguit naar jezelf. Maar ja, dat is dan ook geloven, of ieder geval: een vorm van. Vervolgens dat weer loslaten, &c, &c ... ad infinitum.
Ad nauseam soms, soms word je er werkelijk kotsmisselijk van als alles dat je geloofde steeds weggevaagd/wegverklaard kan worden. Nou ja, dat moet dan maar even, misselijkheid is een uiting van ziekte, niet?

Misschien is het beter te geloven, en niet meer te verklaren.
Dat leidt dan weer tot apathie, je volhardt in je geloof, niets meer te verklaren. Jouw Geloof is de Verklaring, Punt.
Misschien is het beter niets te geloven, enkel proberen te verklaren.
Dat kan dan weer tot depressies leiden, als je geen verklaringen meer weet te verzinnen. Of misschien ga je wel de verklaringen van anderen geloven, uitdragen zelfs, met wie weet nog enthousiasme ook. Zo worden sektes geboren, een verzameling idioten die allemaal uitgedacht zijn. (Op de leider na dan: die gelooft in zijn idioten.)

Nee, dan kun je maar beter in jezelf geloven: jezelf verklaren is al moeilijk genoeg, zo het al mogelijk is. Met je zelfverklaring/je eigengeloof in de hand betreed je de wereld. En hoopt dan maar, dat andere mensen jouw verklaringen kunnen begrijpen, jouw geloof kunnen verklaren. En soms zal je jezelf wel en soms niet moeten kunnen willen aanpassen.

Kun je dat niet, ligt de schuld bij jezelf, niet bij de anderen.

Niets aan de hand dus eigenlijk: zo lijkt, blijkt of schijnt het te werken.
(Tenzij je van jezelf een sekte maakt, een singulariteit, dan is dialoog weer uitgesloten. Toch? Meneer Wilbrink? Hallo? ... Zie je, geen reaktie. Die verwacht ik ook niet meer, maar dat is mijn vooroordeel. Misschien is meneer Wilbrink wel heel gelukkig met zichzelf, en wilde hij ons dat even mededelen. Dat zijn geluk vervolgens kapot geschoten werd, deerde hem niet. Katatonisch, zowat.)

Dit alles is natuurlijk geen bewijs, enkel redenatie.
Er zullen heus wel fouten in zitten, ik heb ze nog niet gevonden.
Kan ook niet, ik zelf ben de redenator. (Niet te verwarren met de redentor, alsjeblieft niet zeg, dan hang ik.)
Niets is moeilijker dan de fouten in je eigen redenatie te vinden, probeer maar eens een stuk tekst van jezelf na te kijken op spelfouten. Zelfs als je denkt ze allemaal gevonden te hebben, is er toch iemand die er nog een weet aan te wijzen, omdat je er compleet overheen hebt gelezen.
(Waarom zou zich dat hoeven te beperken tot spelfouten? Gedachtefouten haal je er op die manier ook uit.)

RobW, jij bent een dertiger toch? Het schijnt zo te zijn dat je rond die leeftijd begint je wereldbeeld te wijzigen. En klassieke muziek gaat leren waarderen.
Kun je mij aangeven welke uitvoering, van de twee hieronder, je mooier vond?
Het is allebei Scriabin: Prométhée ou le poème du feu.
https://www.youtube.com/watch?v=6osJBtQRjoY
https://www.youtube.com/watch?v=ahAo0CDaGWc
Scriabin is allang dood en originele opnames zijn er niet, enkel interpretaties.
Of vond je het allebei niks? Dat kan ook.

Deze twee dan: Nothing compares 2 U.
https://www.youtube.com/watch?v=QNANaZwpUS0
https://www.youtube.com/watch?v=dq2K4jHs92A
Welke vertolking vond je mooier?
Of vond je het allebei niks? Dat kan ook.
En welke als ik je vertel dat Prince het nummer voor Sinéad geschreven heeft?

Zie je hoe moeilijk het is? Dat (voor)(ver)oordelen, als je niet alle interpretaties kent?

Hoe kunnen we het dan hebben over welke mooier is?

Nou ja goed, ik zal stoppen nu, ik geloof (om niet alleen apathisch, maar ook empathisch te lijken en on-topic te blijven) dat ik al weer veel te lang aan het woord geweest ben.

::

Stomme duiven ook yopi.
Als je kijkt hoe die vliegen: borst vooruit, kop achterover en maar klapperen. Het ziet er vaak heel onhandig uit. En toch kunnen ze het beter dan jij en ik.

Geplaatst: 20 mei 2015, 20:48
door memeticae
Er schiet ineens een zin in m'n hoofd:
"Enthousiasmeer enthousiasmeren."

Auw. Ik voel pijn.

Maar wat die waard is? Ik geloof niets.
Het zal wel een onzin zijn/blijken/schijnen.

Of wil je het erover hebben? Hoe we deze zin, van slechts twee woorden, zullen zouden kunnen hebben willen doen, ontleden?

Mooi he, grammatica (de wiskunde van de taal)
Als je begrijpt wat ik bedoel.
:peace:

Oh nee ... qed

Geplaatst: 21 mei 2015, 21:40
door yopi
Robw:
Vraag voor yopi:
Met het omgaan met mijn dilemma (inconsequent soms wel en soms geen gehoor geven aan geloof) stel je voor dit te scheiden. In m'n analyse zie je dat ik ze al los van elkaar zie, maar ze later probeer te verenigen. Kan je een beetje uitleggen met wat je met scheiden bedoelt.
Ik zou zeggen dat je nog tijd genoeg hebt. Voor je met verenigen begint moet je focussen op de aparte dingen. Als je filosofisch geschoold zou zijn zou je dat snappen. De eerste vraag is dat je een eerste vraag moet verzinnen. Dus stel ik je de eerste vraag: Wat moet je als eerste vraag stellen om verder te komen?

Ik zie wel dat je daar mee worstelt. Maar dat komt me redelijk verwarrend over. Als je die zelfde vraag aan mij zou stellen, zou ik zeggen: Daar ben ik nog steeds niet uit. Maar misschien is het toch goed om je van die vraag bewust te zijn.

Dat middelpunt van geloof is voor mij altijd een uitgangspunt. Wat een zekere rust geeft: Je gelooft iets en stelt dat 'Im Frage'.

Nou ja. Een voetbalwedstrijd ga je daar niet mee winnen.
Ik denk dat het vooral zaak is om evenwichtig niet meer als een half uurtje per dag dit soort oefeningen te doen. Vooral niet als je nog in het volle leven staat.

Ik schrijf voor: Een half uur voor het slapen gaan. Redelijk vroeg opstaan om de komende dag te overdenken. En vooral je zegeningen gedenken.

De koddigheid van dit recept bezorgt mij een glimlach.
Je poging om je als een leerling op te stellen maakt het me mogelijk om wat meer te lachen. Ik herken me er in: Hoe manoeuvreer je je zelf in de rol van leerling? Hoe krijg je het voor elkaar om authentiek te wezen.

Daar kan ik je echt niks over vertellen, ondanks mijn levenservaring.

Daarom begrijp ik ook de kramp van Léon.

.....

Misschien moet je gewoon doen of je het snapt. Met de tijd zal het lukken om het echt te snappen. Het blijft een tragisch verhaal.
Maar misschien is het ook wel als met de vierdaagse (symbolisch):

De dood of de gladiolen.

Lekker tóch?

Geplaatst: 22 mei 2015, 18:14
door yopi
Fijne reflecties vind ik.

Op de één of ander manier heb ik rechtvaardigheid en liefde achter me gelaten als iets waar ik over nadenk.
Daarmee wijs ik dat niet af.

Wat ik me herinner over rechtvaardigheid vanuit mijn vroege jeugd is vooral de spanning die er bestaat tussen wat je ouders je daar over wijsmaken en de discrepanties van ónrechtvaardigheid die je zelf ervaart. Dat gaf te denken.

Zijdelings die waarde die ik vooral van mijn ouders mee gekregen heb: eerlijkheid. En dan de ervaring dat die waarde vooral gebruikt werd om je te controleren. Niet met boze plannen overigens. Besef ik pas achteraf.
(Eerst negatief en nu positief)
Een kind opvoeden is geen sinecure zeg ik maar.

....
Veel later zeg ik Levinas na: In elke relatie van één op één is het zo - zoals Blin hier op het forum zei over die documentaire over Arnold Grünberg over zijn verhouding met zijn moeder - alleen maar band.
Het woord liefde is hier niet op van toepassing omdat het voorbewust is.

Levinas stelde dat rechtvaardigheid boven liefde gaat.
Zodra een derde persoon op het toneel verschijnt in de ontwikkeling van een mens krijg je te maken met rechtvaardigheid.

Dat gaat ff kort over van twee, naar drie en dan - shortcut - velen.

Ik kan zijn opvatting billijken dat rechtvaardigheid boven liefde gaat.
Daar wordt je mens van.

.........

Wel een plaatsje inruimen voer het lijden denk ik dan ...

Je zou toch niet willen dat jongere mensen je passeren om in de hemel terecht te komen?

Na al die moeite ...

'teach your parents well' was het adagio van mijn jeugd van crosby, stills, nash and young.

Ondertussen geloof ik niet meer in deze flauwe kul.

Paradox: Vertel me mij maar hoe ik zou moeten denken: Veroveraars van de wereld.

(ondertussen heb ik hele fijne ervaringen met mensen die nog een generatie ouder zijn als ik. Wat ben ik een lul geweest om alleen maar naar tijdgenoten te kijken. Een les die daar bij hoort: Ga vooral je gang.
De tijd zal het leren: Iets voor op de WC)

Geplaatst: 22 mei 2015, 20:05
door Leon
Als we het over geloof hebben, hebben we het eigenlijk over cultuur, want een bepaalde cultuur in stand willen houden betekent een bepaald geloof aanhangen, je gelooft eigenlijk altijd in een cultuur.

Nu zijn er bij een cultuur altijd betere en mindere kanten. Zolang als er mindere kanten zijn blijven geloven met elkaar strijden en komen er nieuwe alternatieven.

Het moet zich nog bewijzen of een geloof in parasieten die de mens volgzaam maken en korfgeest geven een betere cultuur oplevert. Ik probeer het vast uit.

Geplaatst: 23 mei 2015, 14:20
door yopi
Rationele pogingen het lijden te verminderen hebben tot nu toe alleen maar meer lijden opgeleverd denk ik. Ik ben bang dat de mensen zo divers zijn - ondanks grote groepsvormingen - dat geen enkel middel dat de individuen passeert zal werken.

Maar als iedereen dat zou geloven, geloof ik ook niet dat er veel ten goede zal veranderen.

Één of andere druk, evolutionair of cultuur, zal dus misschien toch welkom zijn.

Geplaatst: 23 mei 2015, 19:12
door Leon
de vervanging van mannen door zaaddragende robots is een optie...

bij KI denk ik dan aan de intelligentie om vrouwen te versieren/charmeren/in hun grillen te voorzien, moet kunnen...

en boven alles, iets wat de vrouwen (generaliserend) altijd wilden: een klusjesman

Geplaatst: 24 mei 2015, 00:20
door memeticae
Ik las, een tijdje geleden al, een paper over de succesvolle samensmelting van twee eicellen.

De embryo, of baby, zal wel niet levensvatbaar zijn geweest. Ik heb er verder niets meer over vernomen.

Of wel natuurlijk, daarom werd er niets meer over bekend gemaakt.
(Had ik niet al wel eens vermeld dat paranoia zo gek nog niet is?)

Geplaatst: 24 mei 2015, 09:42
door Leon
naar bedoelingen raden is steeds meer nodig als mensen hun bedoelingen complex laten worden