Wie ben ik? En waarom?
Wie ben ik? En waarom?
Dat zeg ik vaak als ik niet helemaal wakker ben tegen mijn vrouw. Of ook in andere situaties: Bijvoorbeeld als ik vergeten ben of harten nou troef is of schoppen met de bridge.
Dan ben ik afhankelijk van mensen die mij weer op het padje moeten helpen.
Zo schijn ik Yopi te zijn. Maar waar is dat op gebaseerd.
Vanaf mijn geboorte had ik al geen idee. Gaandeweg leerde ik de taal, waarbij dan voor het gemak meegenomen werd dat ik Yopi was.
De verwarring was groot nadat ik de baarmoeder verlaten had:
In plaats van het bloed van mijn moeder - beter gezegd 'mijn' baarmoeder -
moest ik plotseling lucht ademen, werd mijn zweven in het vocht van de baarmoeder vervangen door zwaarte, en moest ik voedsel opnemen niet via het bloed, maar moesten mijn darmen op gang gebracht worden.
Wel een tiet (mijn moeder in ieder geval) en fijne praatjes die ik ook al ervaren had voor mijn geboorte.
Ook het ontijdelijke vervangen door het tijdelijke. Wat betekende: Opletten!
Het goddelijke moest ik inwisselen voor prikkels van buiten.
Ja. een Buiten. Dat had ik nog nooit ervaren.
Dáár komt nou een individu van!
Het enigste puntje in de chaos van nieuwe ervaringen waar je je aan vast kunt klampen. Meer droomachtig deed ik dat puntje in het begin vooral invullen achter de tiet, moeder met haar stem en zo.
En later die anderen: Papa, zusje en later nog velen.
Die verzekerden me van alles. In ieder geval dat ik een drager van eigenschappen was, die steeds meer gingen verschillen naarmate ik leerde dat het om verschillende stemmen en bemoeiallen ging.
Maak daar maar es een éénheid van.
De beste manier leek mij (onbewust besloten) om te leren me af te sluiten van al die anderen. Een zogenaamd eigen leven. Pathetisch gezegd de geboorte van mijn ziel.
Nou lijkt het me onmogelijk zonder een vooraf aanwezige éénheid zo iets voor elkaar te krijgen.
Die eenheid is misschien wel de lichamelijkheid. Wat toch een afgescheiden eenheid na het doorsnijden van de navelstreng is.
Daar treed vooreerst de tweeheid op. Daarna het multi-gedoe.
Dus wie ik ben schrijf ik daar aan toe. Maar dat is weer achteraf. Na een intellectueel uitstapje na de pre-puberteit.
Nou ja. Dat is de gang van zaken.
...........
Dan nu het waarom.
Zelfs die vraag komt uit de buitenwereld van het culturele noem ik dat maar. Dat je überhaupt die vraag kan stellen en niet eenvoudigweg het voor vanzelfsprekend kan nemen.
Dat is weer een bijzondere opsplitsing die van buiten komt. En die onontkoombaar is met al dat gedoe van opgroeien.
Als eitje was ik daar niet zo mee bezig.
Maar mijn nieuwe omgeving na mijn geboorte (en de rest er na) maakt die vraag onontkoombaar.
...........
In ieder geval vind ik de vraag 'Wie ben ik' wel voldoende beantwoord.
De tweede vraag: Waarom?
Daar ben ik bepaald niet uit.
Ik twijfel tussen een poging om dat te beantwoorden en de vraag negeren. Maar eigenlijk weet ik diep in mijn hart wel dat het laatste geen optie is.
Waarom?
......
Omdat die vraag überhaupt opgekomen is in de menselijke geschiedenis.
Terugvragend naar de oorsprong van die vraag zoek ik het antwoord er op.
Waarschijnlijk een sprong in de evolutie.
Alleen: Dat zegt nog niks. Al is het een beginnetje ...
Dan ben ik afhankelijk van mensen die mij weer op het padje moeten helpen.
Zo schijn ik Yopi te zijn. Maar waar is dat op gebaseerd.
Vanaf mijn geboorte had ik al geen idee. Gaandeweg leerde ik de taal, waarbij dan voor het gemak meegenomen werd dat ik Yopi was.
De verwarring was groot nadat ik de baarmoeder verlaten had:
In plaats van het bloed van mijn moeder - beter gezegd 'mijn' baarmoeder -
moest ik plotseling lucht ademen, werd mijn zweven in het vocht van de baarmoeder vervangen door zwaarte, en moest ik voedsel opnemen niet via het bloed, maar moesten mijn darmen op gang gebracht worden.
Wel een tiet (mijn moeder in ieder geval) en fijne praatjes die ik ook al ervaren had voor mijn geboorte.
Ook het ontijdelijke vervangen door het tijdelijke. Wat betekende: Opletten!
Het goddelijke moest ik inwisselen voor prikkels van buiten.
Ja. een Buiten. Dat had ik nog nooit ervaren.
Dáár komt nou een individu van!
Het enigste puntje in de chaos van nieuwe ervaringen waar je je aan vast kunt klampen. Meer droomachtig deed ik dat puntje in het begin vooral invullen achter de tiet, moeder met haar stem en zo.
En later die anderen: Papa, zusje en later nog velen.
Die verzekerden me van alles. In ieder geval dat ik een drager van eigenschappen was, die steeds meer gingen verschillen naarmate ik leerde dat het om verschillende stemmen en bemoeiallen ging.
Maak daar maar es een éénheid van.
De beste manier leek mij (onbewust besloten) om te leren me af te sluiten van al die anderen. Een zogenaamd eigen leven. Pathetisch gezegd de geboorte van mijn ziel.
Nou lijkt het me onmogelijk zonder een vooraf aanwezige éénheid zo iets voor elkaar te krijgen.
Die eenheid is misschien wel de lichamelijkheid. Wat toch een afgescheiden eenheid na het doorsnijden van de navelstreng is.
Daar treed vooreerst de tweeheid op. Daarna het multi-gedoe.
Dus wie ik ben schrijf ik daar aan toe. Maar dat is weer achteraf. Na een intellectueel uitstapje na de pre-puberteit.
Nou ja. Dat is de gang van zaken.
...........
Dan nu het waarom.
Zelfs die vraag komt uit de buitenwereld van het culturele noem ik dat maar. Dat je überhaupt die vraag kan stellen en niet eenvoudigweg het voor vanzelfsprekend kan nemen.
Dat is weer een bijzondere opsplitsing die van buiten komt. En die onontkoombaar is met al dat gedoe van opgroeien.
Als eitje was ik daar niet zo mee bezig.
Maar mijn nieuwe omgeving na mijn geboorte (en de rest er na) maakt die vraag onontkoombaar.
...........
In ieder geval vind ik de vraag 'Wie ben ik' wel voldoende beantwoord.
De tweede vraag: Waarom?
Daar ben ik bepaald niet uit.
Ik twijfel tussen een poging om dat te beantwoorden en de vraag negeren. Maar eigenlijk weet ik diep in mijn hart wel dat het laatste geen optie is.
Waarom?
......
Omdat die vraag überhaupt opgekomen is in de menselijke geschiedenis.
Terugvragend naar de oorsprong van die vraag zoek ik het antwoord er op.
Waarschijnlijk een sprong in de evolutie.
Alleen: Dat zegt nog niks. Al is het een beginnetje ...
"Eruditie is alleen weggelegd voor loosers".
(Umberto Eco: Het Nul-Nummer)
(Umberto Eco: Het Nul-Nummer)
(vervolg)
Hoe kom ik daar nu bij.
Nou, dat heeft vast te maken met de mind-blowing ervaring die mijn vrouw en ik hadden bij de grootste waterval van Nederland. 2 minuten volgens de Tom-Tom van ons huisje bij Landall. Ik heb een foto gemaakt om dat te bewijzen. Deze ervaring was de overtreffende trap van een vorige ervaring met de 'Watervallen van Ko' in België.
We kwamen er weer van bij toen we op het terras een halve liter bier zaten de consumeren nabij de speeltuin op ons eigen terrein.
Daarvoor had ik al die grote ervaringen gehad met de wandelpoortjes van dit resort. Met je eigen sleutel kon je die poortjes openmaken en dan genieten van het wandelen in de natuur van de Veluwe:
Dat wil zeggen een weggetje omzoomt door hoge schuttingen met daarboven prikkeldraad. Daarachter waren Wellness centra, inrichtingen voor abnormale mensen, particuliere woningen van stinkers, campings en ook die grootste waterval.
Worstjes, ijsjes, patat in overvloed in dit paradijselijke oord.
....
Geen wonder dat je gedachtes uitgaan naar de diepe mysteries van het leven.
Tóch?
Niet dan?
Nou dan ...
Hoe kom ik daar nu bij.
Nou, dat heeft vast te maken met de mind-blowing ervaring die mijn vrouw en ik hadden bij de grootste waterval van Nederland. 2 minuten volgens de Tom-Tom van ons huisje bij Landall. Ik heb een foto gemaakt om dat te bewijzen. Deze ervaring was de overtreffende trap van een vorige ervaring met de 'Watervallen van Ko' in België.
We kwamen er weer van bij toen we op het terras een halve liter bier zaten de consumeren nabij de speeltuin op ons eigen terrein.
Daarvoor had ik al die grote ervaringen gehad met de wandelpoortjes van dit resort. Met je eigen sleutel kon je die poortjes openmaken en dan genieten van het wandelen in de natuur van de Veluwe:
Dat wil zeggen een weggetje omzoomt door hoge schuttingen met daarboven prikkeldraad. Daarachter waren Wellness centra, inrichtingen voor abnormale mensen, particuliere woningen van stinkers, campings en ook die grootste waterval.
Worstjes, ijsjes, patat in overvloed in dit paradijselijke oord.
....
Geen wonder dat je gedachtes uitgaan naar de diepe mysteries van het leven.
Tóch?
Niet dan?
Nou dan ...
"Eruditie is alleen weggelegd voor loosers".
(Umberto Eco: Het Nul-Nummer)
(Umberto Eco: Het Nul-Nummer)
Eerst maar even dit erin, ruil lekkerder.
Toen mijn moeder net overleed begon het grote graaien in haar huis, ik wilde alleen alleen die kleine rooie en die grote blauwe.Mijn broertje had een lijstje van zijn vrouw, de kunst kenner dus er stonden schijnbaar de krenten uit de pap op dat lijstje, mijn oudste zusje vond het gênant, zij ging echt voor aandenkens maar mijn een na oudste zusje, sleepte dat het een lieve lust was het zilver enzo het huis uit en ondertussen maar klagen over mijn broertje dat hij alle mooi dingen had. Mijn broertje had een lijstje maar pakte niets, wij keken samen naar de zusjes die in de kasten graaiden, ik zei wat staat er eigenlijk op jouw lijstje, ik zocht de dingen van zijn lijstje bij elkaar en zette ze apart niet veel maar wel kostbaar denkik.
Nichtje, dochter van de grootste graaier GG, was er ook steeds met haar baby. Ik ben de schakel tussen de ouwe zusjes en mijn nichtje, jongste zusje op de zusjesdagen. Jongste zusje en ik doen het grote werk sjouwen naar de containers, banken, tapijten alles, een paar containers vol, kelders uitruimen mijn moeder bewaarde echt alles. Broertje ging naar huis, vlakbij, en zusje zaten maar een beetje met die baby in de kamer, kijken of er nog wat mee moest naar hun huis. Zo is dat dagenlang gegaan. GG was nukkig was boos op mijn broertje en nota bene ook op mij omdat ik niets wilde, dat was niet aardig want mijn moeder had dat allemaal zo mooi uitgezocht en dat moest gerespecteerd worden.
Toen bedacht ik dat het huis nog teveel van mijn moeder was, we sjouwden weer veranderde het in een huis dat verkocht moest worden, weer 2 containers en 7 veren in mijn reet, het was hun niet opgevallen .Het werd een heel ander huis, deftiger vonden ze, door die ruimte.
Na ik denk wel 2 maanden was GG op vakantie in Frankrijk. komen er twee mails, de eerste las ik pas later. Het was een mail van GG aan mijn broertje en de twee zusjes als CC. De eerste brief was neutraal, ze wilde een ketting die naar mijn broertje was gegaan met weinig en die hij aan zijn dochter in londen had gegeven. Broertje reageerde geniaal: hij wilde best met haar praten (als volwassene, zei ze) maar de uitslag stond al vast.
Toen werd GG pas echt kwaad en zei dingen die van geen kant klopte en dat wisten wij want wij waren erbij geweest. Toen zij wat mocht uitzoeken was alles al ingepikt door mijn broertje. (?) Zij voelde zich onheus behandeld en ze dacht erover mijn nichtje van die ketting een mail te sturen.
Toen mijn moeder net overleed begon het grote graaien in haar huis, ik wilde alleen alleen die kleine rooie en die grote blauwe.Mijn broertje had een lijstje van zijn vrouw, de kunst kenner dus er stonden schijnbaar de krenten uit de pap op dat lijstje, mijn oudste zusje vond het gênant, zij ging echt voor aandenkens maar mijn een na oudste zusje, sleepte dat het een lieve lust was het zilver enzo het huis uit en ondertussen maar klagen over mijn broertje dat hij alle mooi dingen had. Mijn broertje had een lijstje maar pakte niets, wij keken samen naar de zusjes die in de kasten graaiden, ik zei wat staat er eigenlijk op jouw lijstje, ik zocht de dingen van zijn lijstje bij elkaar en zette ze apart niet veel maar wel kostbaar denkik.
Nichtje, dochter van de grootste graaier GG, was er ook steeds met haar baby. Ik ben de schakel tussen de ouwe zusjes en mijn nichtje, jongste zusje op de zusjesdagen. Jongste zusje en ik doen het grote werk sjouwen naar de containers, banken, tapijten alles, een paar containers vol, kelders uitruimen mijn moeder bewaarde echt alles. Broertje ging naar huis, vlakbij, en zusje zaten maar een beetje met die baby in de kamer, kijken of er nog wat mee moest naar hun huis. Zo is dat dagenlang gegaan. GG was nukkig was boos op mijn broertje en nota bene ook op mij omdat ik niets wilde, dat was niet aardig want mijn moeder had dat allemaal zo mooi uitgezocht en dat moest gerespecteerd worden.
Toen bedacht ik dat het huis nog teveel van mijn moeder was, we sjouwden weer veranderde het in een huis dat verkocht moest worden, weer 2 containers en 7 veren in mijn reet, het was hun niet opgevallen .Het werd een heel ander huis, deftiger vonden ze, door die ruimte.
Na ik denk wel 2 maanden was GG op vakantie in Frankrijk. komen er twee mails, de eerste las ik pas later. Het was een mail van GG aan mijn broertje en de twee zusjes als CC. De eerste brief was neutraal, ze wilde een ketting die naar mijn broertje was gegaan met weinig en die hij aan zijn dochter in londen had gegeven. Broertje reageerde geniaal: hij wilde best met haar praten (als volwassene, zei ze) maar de uitslag stond al vast.
Toen werd GG pas echt kwaad en zei dingen die van geen kant klopte en dat wisten wij want wij waren erbij geweest. Toen zij wat mocht uitzoeken was alles al ingepikt door mijn broertje. (?) Zij voelde zich onheus behandeld en ze dacht erover mijn nichtje van die ketting een mail te sturen.
Eerst maar even dit erin, ruil lekkerder.
Toen mijn moeder net overleed begon het grote graaien in haar huis, ik wilde alleen alleen die kleine rooie en die grote blauwe.Mijn broertje had een lijstje van zijn vrouw, de kunst kenner dus er stonden schijnbaar de krenten uit de pap op dat lijstje, mijn oudste zusje vond het gênant, zij ging echt voor aandenkens maar mijn een na oudste zusje, sleepte dat het een lieve lust was het zilver enzo het huis uit en ondertussen maar klagen over mijn broertje dat hij alle mooi dingen had. Mijn broertje had een lijstje maar pakte niets, wij keken samen naar de zusjes die in de kasten graaiden, ik zei wat staat er eigenlijk op jouw lijstje, ik zocht de dingen van zijn lijstje bij elkaar en zette ze apart niet veel maar wel kostbaar denkik.
Nichtje, dochter van de grootste graaier GG, was er ook steeds met haar baby. Ik ben de schakel tussen de ouwe zusjes en mijn nichtje, jongste zusje op de zusjesdagen. Jongste zusje en ik doen het grote werk sjouwen naar de containers, banken, tapijten alles, een paar containers vol, kelders uitruimen mijn moeder bewaarde echt alles. Broertje ging naar huis, vlakbij, en zusje zaten maar een beetje met die baby in de kamer, kijken of er nog wat mee moest naar hun huis. Zo is dat dagenlang gegaan. GG was nukkig was boos op mijn broertje en nota bene ook op mij omdat ik niets wilde, dat was niet aardig want mijn moeder had dat allemaal zo mooi uitgezocht en dat moest gerespecteerd worden.
Toen bedacht ik dat het huis nog teveel van mijn moeder was, we sjouwden weer veranderde het in een huis dat verkocht moest worden, weer 2 containers en 7 veren in mijn reet, het was hun niet opgevallen .Het werd een heel ander huis, deftiger vonden ze, door die ruimte.
Na ik denk wel 2 maanden was GG op vakantie in Frankrijk. komen er twee mails, de eerste las ik pas later. Het was een mail van GG aan mijn broertje en de twee zusjes als CC. De eerste brief was neutraal, ze wilde een ketting die naar mijn broertje was gegaan met weinig en die hij aan zijn dochter in londen had gegeven. Broertje reageerde geniaal: hij wilde best met haar praten (als volwassene, zei ze) maar de uitslag stond al vast.
Toen werd GG pas echt kwaad en zei dingen die van geen kant klopte en dat wisten wij want wij waren erbij geweest. Toen zij wat mocht uitzoeken was alles al ingepikt door mijn broertje. (?) Zij voelde zich onheus behandeld en ze dacht erover mijn nichtje van die ketting een mail te sturen.
Toen mijn moeder net overleed begon het grote graaien in haar huis, ik wilde alleen alleen die kleine rooie en die grote blauwe.Mijn broertje had een lijstje van zijn vrouw, de kunst kenner dus er stonden schijnbaar de krenten uit de pap op dat lijstje, mijn oudste zusje vond het gênant, zij ging echt voor aandenkens maar mijn een na oudste zusje, sleepte dat het een lieve lust was het zilver enzo het huis uit en ondertussen maar klagen over mijn broertje dat hij alle mooi dingen had. Mijn broertje had een lijstje maar pakte niets, wij keken samen naar de zusjes die in de kasten graaiden, ik zei wat staat er eigenlijk op jouw lijstje, ik zocht de dingen van zijn lijstje bij elkaar en zette ze apart niet veel maar wel kostbaar denkik.
Nichtje, dochter van de grootste graaier GG, was er ook steeds met haar baby. Ik ben de schakel tussen de ouwe zusjes en mijn nichtje, jongste zusje op de zusjesdagen. Jongste zusje en ik doen het grote werk sjouwen naar de containers, banken, tapijten alles, een paar containers vol, kelders uitruimen mijn moeder bewaarde echt alles. Broertje ging naar huis, vlakbij, en zusje zaten maar een beetje met die baby in de kamer, kijken of er nog wat mee moest naar hun huis. Zo is dat dagenlang gegaan. GG was nukkig was boos op mijn broertje en nota bene ook op mij omdat ik niets wilde, dat was niet aardig want mijn moeder had dat allemaal zo mooi uitgezocht en dat moest gerespecteerd worden.
Toen bedacht ik dat het huis nog teveel van mijn moeder was, we sjouwden weer veranderde het in een huis dat verkocht moest worden, weer 2 containers en 7 veren in mijn reet, het was hun niet opgevallen .Het werd een heel ander huis, deftiger vonden ze, door die ruimte.
Na ik denk wel 2 maanden was GG op vakantie in Frankrijk. komen er twee mails, de eerste las ik pas later. Het was een mail van GG aan mijn broertje en de twee zusjes als CC. De eerste brief was neutraal, ze wilde een ketting die naar mijn broertje was gegaan met weinig en die hij aan zijn dochter in londen had gegeven. Broertje reageerde geniaal: hij wilde best met haar praten (als volwassene, zei ze) maar de uitslag stond al vast.
Toen werd GG pas echt kwaad en zei dingen die van geen kant klopte en dat wisten wij want wij waren erbij geweest. Toen zij wat mocht uitzoeken was alles al ingepikt door mijn broertje. (?) Zij voelde zich onheus behandeld en ze dacht erover mijn nichtje van die ketting een mail te sturen.
Dat was voor mij de druppel en ik was CC. Dus schreef ik een woeste mail, hoe ze het in haar botte hoofd haalde dat te doen, mijn broertje adoreert zijn enige dochter en daar kon je hem krenken.
Ook schreef ze dat ze een taxatierapport had van de waardevolle spullen van mijn moeder en daaruit zou blijken dat mijn broertje het meeste had. Ik beschouwde dit als een dreigement maar niet mijn broertje. Hij schreef weer een keurige mail met prudent enzo en vroeg mijn zusje om het taxatierapport voor de notaris.
Toen gebeurde er iets vreemd, ze stuurde hem een taxatierapport. Het was van mijn vader , voor de verzekering, uit 1980 ofzo. Mijn moeder zou dat haar nooit geven ten eerste was mijn moeder vreselijk zelfstandig had ons niet nodig voor haar zaakjes en als ze het al aan iemand had gegeven dan aan mijn oudste zusje of aan mijn broertje (de MAN) maar nooit aan GG en nooit aan mij.
Uit dat taxatierapport bleken rare dingen. Zij had gezegd dat ze de methode van grieken wilde, dat is om de beurt iets uitzoeken. Maar met een taxatierapport in de hand die ze ons niet liet zien was dat wel vals. Bovendien vielen me dingen op, dam graaide een zilveren schaal van de tafel , een kzilveren koektrommel en dan zei ze, als ik toevallig haar kant op keek, allemaal nep, niks waard. Op dat taxatierapport stond nu juist dat die spullen die ze wegsleepte veel waard waren. Mijn broertje, kan je het nog volgen?, had een zilveren schaal, die mijn schoonzusje had ingeschat als kostbaar alvast bij hem thuis gezet toen mijn moeder nog niet eens dood was. GG wilde de eerste dag als eerst die schaal, ik weer meehelpen zoeken, nee nergens te zien, ondertussen nam ze steeds weer van alles mee, niets waard. leuk hoe alles valt als ik zit te tikken als een paard, Broertje zal wel hebben zitten broeden hoe hij dit moest verklaren dus hij zei dat hij dat een keer per ongeluk had meegnomen en hij dacht dat het ergens op een achteraftafeltje stond, hij ging even kijken. en ja hoor daar stond hij weer met de schaal, GG greep het ding beet een wiegde hem als een kindje in haar arm. Ik zag het en vond het gênant, GG zeggt ik ben er zo blij mee ik hoef me toch hopelijk niet schuldig te voelen. broertje zegt neu, en ik denk mmm.
In ieder geval had GG niet alleen de meeste spullen maar ook de kostbare spullen, en een taxatierapport. Broertje mailde ons onmiddellijk het taxatierapport.
Ik weer kolen op het vuur, ze had ons mooi belazerd met meneer van grieken, en dat het niet klopte dat toen zij iets wilde kiezen alles al weg was, want dat ik zelf die spullen van broertje had gepakt en dat ze niet zo moest jammeren en dat er geen zak van klopte dat ze niets om geld gaf want dat denkt ze echt.
De ruzie werd bezegeld,
mijn broertje hoeft haar echt nooit meer te zien en wij zusjes hebben besloten om in mei maar weer eens te lunchen met gg en dochter. Wat eens een hechte familie was werd tenietgedaan door een ketting.
Ik vind het zowaar een mooi verhaal en het tikte lekker.
Ook schreef ze dat ze een taxatierapport had van de waardevolle spullen van mijn moeder en daaruit zou blijken dat mijn broertje het meeste had. Ik beschouwde dit als een dreigement maar niet mijn broertje. Hij schreef weer een keurige mail met prudent enzo en vroeg mijn zusje om het taxatierapport voor de notaris.
Toen gebeurde er iets vreemd, ze stuurde hem een taxatierapport. Het was van mijn vader , voor de verzekering, uit 1980 ofzo. Mijn moeder zou dat haar nooit geven ten eerste was mijn moeder vreselijk zelfstandig had ons niet nodig voor haar zaakjes en als ze het al aan iemand had gegeven dan aan mijn oudste zusje of aan mijn broertje (de MAN) maar nooit aan GG en nooit aan mij.
Uit dat taxatierapport bleken rare dingen. Zij had gezegd dat ze de methode van grieken wilde, dat is om de beurt iets uitzoeken. Maar met een taxatierapport in de hand die ze ons niet liet zien was dat wel vals. Bovendien vielen me dingen op, dam graaide een zilveren schaal van de tafel , een kzilveren koektrommel en dan zei ze, als ik toevallig haar kant op keek, allemaal nep, niks waard. Op dat taxatierapport stond nu juist dat die spullen die ze wegsleepte veel waard waren. Mijn broertje, kan je het nog volgen?, had een zilveren schaal, die mijn schoonzusje had ingeschat als kostbaar alvast bij hem thuis gezet toen mijn moeder nog niet eens dood was. GG wilde de eerste dag als eerst die schaal, ik weer meehelpen zoeken, nee nergens te zien, ondertussen nam ze steeds weer van alles mee, niets waard. leuk hoe alles valt als ik zit te tikken als een paard, Broertje zal wel hebben zitten broeden hoe hij dit moest verklaren dus hij zei dat hij dat een keer per ongeluk had meegnomen en hij dacht dat het ergens op een achteraftafeltje stond, hij ging even kijken. en ja hoor daar stond hij weer met de schaal, GG greep het ding beet een wiegde hem als een kindje in haar arm. Ik zag het en vond het gênant, GG zeggt ik ben er zo blij mee ik hoef me toch hopelijk niet schuldig te voelen. broertje zegt neu, en ik denk mmm.
In ieder geval had GG niet alleen de meeste spullen maar ook de kostbare spullen, en een taxatierapport. Broertje mailde ons onmiddellijk het taxatierapport.
Ik weer kolen op het vuur, ze had ons mooi belazerd met meneer van grieken, en dat het niet klopte dat toen zij iets wilde kiezen alles al weg was, want dat ik zelf die spullen van broertje had gepakt en dat ze niet zo moest jammeren en dat er geen zak van klopte dat ze niets om geld gaf want dat denkt ze echt.
De ruzie werd bezegeld,
mijn broertje hoeft haar echt nooit meer te zien en wij zusjes hebben besloten om in mei maar weer eens te lunchen met gg en dochter. Wat eens een hechte familie was werd tenietgedaan door een ketting.
Ik vind het zowaar een mooi verhaal en het tikte lekker.
Hallo Yopi,
Heel recentelijk kwam bij mij de gedachte dat een waarom vraag drie componenten kan hebben:
Waarom vind niet iedereen mij geweldig?
Waarom krijg ik niet waar ik recht op heb?
Waarom zijn anderen van die sukkels?
Maar omdat deze vragen meer over de psyche van de vragensteller vertellen dan dat ze een antwoord nodig hebben, was ik meer bezig met de mogelijkheid dat de wereld plaats maakt. In mijn hoofd is dat proces goed te volgen, dan komen er gedachten die vrijwel zeker moeten bijdragen aan van het leven een puinhoop maken. Noem het een duiveltje.
Waarom leef ik-> om een duiveltje in mijn hoofd te hebben, en daar een omgangsregeling mee af te dwingen.
Heel recentelijk kwam bij mij de gedachte dat een waarom vraag drie componenten kan hebben:
Waarom vind niet iedereen mij geweldig?
Waarom krijg ik niet waar ik recht op heb?
Waarom zijn anderen van die sukkels?
Maar omdat deze vragen meer over de psyche van de vragensteller vertellen dan dat ze een antwoord nodig hebben, was ik meer bezig met de mogelijkheid dat de wereld plaats maakt. In mijn hoofd is dat proces goed te volgen, dan komen er gedachten die vrijwel zeker moeten bijdragen aan van het leven een puinhoop maken. Noem het een duiveltje.
Waarom leef ik-> om een duiveltje in mijn hoofd te hebben, en daar een omgangsregeling mee af te dwingen.
Yopi,
je kunt wel lullen wat je wilt maar dat zegt me nog niet wie Yopi is?
Ik heb een beetje het gevoel dat niet iemand hier met de billen bloot wil wat de antwoord op de gestelde vraag is.
Ik bundel de vragen even samen, ik houd van eenvoud, dat staat dan maar alvast vast.
In mijn geval is de vraag wie ik ben moeilijke beantwoorden. Je spiegelt je aan anderen en dan komen daar wel bepaalde karaktertrekken naar voren die steeds weer terugkeren en dat begrijp je dan ook want het klopt ineens. Zo weel ik via mijn vrienden en kennissen dat ik heel netjes ben, op het obsessieve af, nooit iets laten slingeren, alles weer terug in de dozen. oh zeggen ze dan, heb je Blin weer met haar dozen want je moet me echt wel vastbinden willig niet bij anderen ook aan de slag gaan alles geordend in vakjes en laatjes te schuiven.
Maar wat zegt dat over mij?
Niet veel lijkt me, of eigenlijk alleen maar iets oppervlakkigs, Om te weten wie ik echt ben zal ik mijn familie in moeten en daar komen bij mij meteen al de problemen.
Mijnmoeder is gestorven toen ik vier was, ze heeft zichzelf verhangen op onze zolder, ik heb het zelf ontdekt maar ik had echt geen idee wat ze daar deed. ik dacht het een spel was en ik heb het zelf ook nog geprobeerd maar ik was te klein om het projekt te laten slagen, ik kwam niet eens op de stoel laat staan in een strop. Toen ben ik op de grond in slaap gevallen en mijn vader heeft ons toen zo gevonden. Ik had niet echt heel veel verdriet want ik was pas vier en dan vergeet je die dingen snel, ik kende haar nog niet zo goed. En als snel kwam er een tante Hannie, Petra, Vera,Rosalie en na een tijdje heb ik besloten me niet meer te binden.
Aan mijn moeder kan ik mij nauwelijks spiegelen, ik weet het natuurlijk wel een beetje van verga;en maar niet bewust. Ze was een beetje een zweefkees met van die flower power jurken, ik kan me er niet veel bij voorstellen, ik zie wel eens van die filmpjes uit haar jeugd maar het doet me echt nul komma nul wat.
Dus zou je denken dan moet ik mij maar spiegelen aan mijn vader maar daar heb ik dan weer een probleem. Mijn vader was volgens de verhalen een vrij normaal mens, een beetje saai zelfs, hij zat in de reclame maar was verre van flitsend, volgens de verhalen dan he. Maar toen verhing mijn moeder zich en toen ze dood was ontdekte hij dat ze eigenlijk de liefde van zijn leven was. Ja, en dan is het mooi te laat. En zo werd hij dan langzaam kierewiet. Soms kwamen er mannen in witte jassen en namen hem mee ,altijd als hij weer net een van die neotantes was kwijtgeraakt als een ander. Dan zeiden ze weer dat mijn vader paromische persoonlijkheidsstoornis had, joost mag weten wat het was. De enige panaroma die bij ons te vinden was was het grote hoekraam in de kamer maar ik heb nooit gezien dat hij daar nou zo aan gehecht was. Dan weer kwamen ze mijn oma vertellen dat hij het syndroom van Jordaan had. Ik begrijp nog niet dat ik al die namen heb kunnen onthouden want het zei me allemaal niks. Toenhij SVDM Slag van de molen had , begreep ik dat ik heb zelf ook wel eens een slag van de molen maar in zijn geval was dat dan weer anders en ik mocht hem in die tijd niet bezoeken. Hij heeft ficus nervosa gehad, toen liet hij ook lichamelijk alles een beetje lopen, hij had in die tijd altijd een druppel aan zijn neus hangen. Zelfs mijn oma was het op een gegeven moment zat en toen hij dan gediagnostiseerd werd met een Altruismespectrumstoornis is mijn oma opgehouden hem te bezoeken, ZE zei dat ze niet steeds weer die berg op wilde en als mijn vader haar zonodig wilde zien dan moest hij maar zorgen dat hij snel beter werd en de bus pakken naar haar. Ik heb het net iets langer volgehouden, tot de chronische compressie, zij n gezicht was hol en zwart ik herkende hem niet meer, alsof de gaten erin waren gevallen. Uiteindelijk is hij op mijn 16e verjaardag overleden aan een vergaand stadium bn het syndroom van mobielste. Ik had geen fluit aan hem, ik bedoel qua herkenning. Ik kon toch moeilijk wachten tot een dierbare overleed om hetzelfde te voelen en bovendien had ik helemaal geen dierbare,
Zodoende heb ik zelf maar een beetje aangeklooid met mijn ik, het is een allegaartje met wat ik hier en daar oppik en dat stop ik dan weer in een laatje of een doosje. Het is een beetje van alles niets maar we vermaken ons wel. Ik heb laatst een zelfportret gemaakt misschien kan ik mijn mond beter eens even houden mezelf eens laten zien.
Je zou me eigenlijk wel Nuance kunnen noemen ik zit tussen twee ikken
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... Vo0sHX.jpg[/img][/img]
..........................................-----------------------........................
..........____________________________________________++
..................
en
____++++++++++++++++++=====================
============================================
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... 35Z6jb.jpg[/img][/img]
je kunt wel lullen wat je wilt maar dat zegt me nog niet wie Yopi is?
Ik heb een beetje het gevoel dat niet iemand hier met de billen bloot wil wat de antwoord op de gestelde vraag is.
Ik bundel de vragen even samen, ik houd van eenvoud, dat staat dan maar alvast vast.
In mijn geval is de vraag wie ik ben moeilijke beantwoorden. Je spiegelt je aan anderen en dan komen daar wel bepaalde karaktertrekken naar voren die steeds weer terugkeren en dat begrijp je dan ook want het klopt ineens. Zo weel ik via mijn vrienden en kennissen dat ik heel netjes ben, op het obsessieve af, nooit iets laten slingeren, alles weer terug in de dozen. oh zeggen ze dan, heb je Blin weer met haar dozen want je moet me echt wel vastbinden willig niet bij anderen ook aan de slag gaan alles geordend in vakjes en laatjes te schuiven.
Maar wat zegt dat over mij?
Niet veel lijkt me, of eigenlijk alleen maar iets oppervlakkigs, Om te weten wie ik echt ben zal ik mijn familie in moeten en daar komen bij mij meteen al de problemen.
Mijnmoeder is gestorven toen ik vier was, ze heeft zichzelf verhangen op onze zolder, ik heb het zelf ontdekt maar ik had echt geen idee wat ze daar deed. ik dacht het een spel was en ik heb het zelf ook nog geprobeerd maar ik was te klein om het projekt te laten slagen, ik kwam niet eens op de stoel laat staan in een strop. Toen ben ik op de grond in slaap gevallen en mijn vader heeft ons toen zo gevonden. Ik had niet echt heel veel verdriet want ik was pas vier en dan vergeet je die dingen snel, ik kende haar nog niet zo goed. En als snel kwam er een tante Hannie, Petra, Vera,Rosalie en na een tijdje heb ik besloten me niet meer te binden.
Aan mijn moeder kan ik mij nauwelijks spiegelen, ik weet het natuurlijk wel een beetje van verga;en maar niet bewust. Ze was een beetje een zweefkees met van die flower power jurken, ik kan me er niet veel bij voorstellen, ik zie wel eens van die filmpjes uit haar jeugd maar het doet me echt nul komma nul wat.
Dus zou je denken dan moet ik mij maar spiegelen aan mijn vader maar daar heb ik dan weer een probleem. Mijn vader was volgens de verhalen een vrij normaal mens, een beetje saai zelfs, hij zat in de reclame maar was verre van flitsend, volgens de verhalen dan he. Maar toen verhing mijn moeder zich en toen ze dood was ontdekte hij dat ze eigenlijk de liefde van zijn leven was. Ja, en dan is het mooi te laat. En zo werd hij dan langzaam kierewiet. Soms kwamen er mannen in witte jassen en namen hem mee ,altijd als hij weer net een van die neotantes was kwijtgeraakt als een ander. Dan zeiden ze weer dat mijn vader paromische persoonlijkheidsstoornis had, joost mag weten wat het was. De enige panaroma die bij ons te vinden was was het grote hoekraam in de kamer maar ik heb nooit gezien dat hij daar nou zo aan gehecht was. Dan weer kwamen ze mijn oma vertellen dat hij het syndroom van Jordaan had. Ik begrijp nog niet dat ik al die namen heb kunnen onthouden want het zei me allemaal niks. Toenhij SVDM Slag van de molen had , begreep ik dat ik heb zelf ook wel eens een slag van de molen maar in zijn geval was dat dan weer anders en ik mocht hem in die tijd niet bezoeken. Hij heeft ficus nervosa gehad, toen liet hij ook lichamelijk alles een beetje lopen, hij had in die tijd altijd een druppel aan zijn neus hangen. Zelfs mijn oma was het op een gegeven moment zat en toen hij dan gediagnostiseerd werd met een Altruismespectrumstoornis is mijn oma opgehouden hem te bezoeken, ZE zei dat ze niet steeds weer die berg op wilde en als mijn vader haar zonodig wilde zien dan moest hij maar zorgen dat hij snel beter werd en de bus pakken naar haar. Ik heb het net iets langer volgehouden, tot de chronische compressie, zij n gezicht was hol en zwart ik herkende hem niet meer, alsof de gaten erin waren gevallen. Uiteindelijk is hij op mijn 16e verjaardag overleden aan een vergaand stadium bn het syndroom van mobielste. Ik had geen fluit aan hem, ik bedoel qua herkenning. Ik kon toch moeilijk wachten tot een dierbare overleed om hetzelfde te voelen en bovendien had ik helemaal geen dierbare,
Zodoende heb ik zelf maar een beetje aangeklooid met mijn ik, het is een allegaartje met wat ik hier en daar oppik en dat stop ik dan weer in een laatje of een doosje. Het is een beetje van alles niets maar we vermaken ons wel. Ik heb laatst een zelfportret gemaakt misschien kan ik mijn mond beter eens even houden mezelf eens laten zien.
Je zou me eigenlijk wel Nuance kunnen noemen ik zit tussen twee ikken
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... Vo0sHX.jpg[/img][/img]
..........................................-----------------------........................
..........____________________________________________++
..................
en
____++++++++++++++++++=====================
============================================
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... 35Z6jb.jpg[/img][/img]
Yopi,
je kunt wel lullen wat je wilt maar dat zegt me nog niet wie Yopi is?
Ik heb een beetje het gevoel dat niet iemand hier met de billen bloot wil wat de antwoord op de gestelde vraag is.
Ik bundel de vragen even samen, ik houd van eenvoud, dat staat dan maar alvast vast.
In mijn geval is de vraag wie ik ben moeilijke beantwoorden. Je spiegelt je aan anderen en dan komen daar wel bepaalde karaktertrekken naar voren die steeds weer terugkeren en dat begrijp je dan ook want het klopt ineens. Zo weel ik via mijn vrienden en kennissen dat ik heel netjes ben, op het obsessieve af, nooit iets laten slingeren, alles weer terug in de dozen. oh zeggen ze dan, heb je Blin weer met haar dozen want je moet me echt wel vastbinden willig niet bij anderen ook aan de slag gaan alles geordend in vakjes en laatjes te schuiven.
Maar wat zegt dat over mij?
Niet veel lijkt me, of eigenlijk alleen maar iets oppervlakkigs, Om te weten wie ik echt ben zal ik mijn familie in moeten en daar komen bij mij meteen al de problemen.
Mijnmoeder is gestorven toen ik vier was, ze heeft zichzelf verhangen op onze zolder, ik heb het zelf ontdekt maar ik had echt geen idee wat ze daar deed. ik dacht het een spel was en ik heb het zelf ook nog geprobeerd maar ik was te klein om het projekt te laten slagen, ik kwam niet eens op de stoel laat staan in een strop. Toen ben ik op de grond in slaap gevallen en mijn vader heeft ons toen zo gevonden. Ik had niet echt heel veel verdriet want ik was pas vier en dan vergeet je die dingen snel, ik kende haar nog niet zo goed. En als snel kwam er een tante Hannie, Petra, Vera,Rosalie en na een tijdje heb ik besloten me niet meer te binden.
Aan mijn moeder kan ik mij nauwelijks spiegelen, ik weet het natuurlijk wel een beetje van verga;en maar niet bewust. Ze was een beetje een zweefkees met van die flower power jurken, ik kan me er niet veel bij voorstellen, ik zie wel eens van die filmpjes uit haar jeugd maar het doet me echt nul komma nul wat.
Dus zou je denken dan moet ik mij maar spiegelen aan mijn vader maar daar heb ik dan weer een probleem. Mijn vader was volgens de verhalen een vrij normaal mens, een beetje saai zelfs, hij zat in de reclame maar was verre van flitsend, volgens de verhalen dan he. Maar toen verhing mijn moeder zich en toen ze dood was ontdekte hij dat ze eigenlijk de liefde van zijn leven was. Ja, en dan is het mooi te laat. En zo werd hij dan langzaam kierewiet. Soms kwamen er mannen in witte jassen en namen hem mee ,altijd als hij weer net een van die neotantes was kwijtgeraakt als een ander. Dan zeiden ze weer dat mijn vader paromische persoonlijkheidsstoornis had, joost mag weten wat het was. De enige panaroma die bij ons te vinden was was het grote hoekraam in de kamer maar ik heb nooit gezien dat hij daar nou zo aan gehecht was. Dan weer kwamen ze mijn oma vertellen dat hij het syndroom van Jordaan had. Ik begrijp nog niet dat ik al die namen heb kunnen onthouden want het zei me allemaal niks. Toenhij SVDM Slag van de molen had , begreep ik dat ik heb zelf ook wel eens een slag van de molen maar in zijn geval was dat dan weer anders en ik mocht hem in die tijd niet bezoeken. Hij heeft ficus nervosa gehad, toen liet hij ook lichamelijk alles een beetje lopen, hij had in die tijd altijd een druppel aan zijn neus hangen. Zelfs mijn oma was het op een gegeven moment zat en toen hij dan gediagnostiseerd werd met een Altruismespectrumstoornis is mijn oma opgehouden hem te bezoeken, ZE zei dat ze niet steeds weer die berg op wilde en als mijn vader haar zonodig wilde zien dan moest hij maar zorgen dat hij snel beter werd en de bus pakken naar haar. Ik heb het net iets langer volgehouden, tot de chronische compressie, zij n gezicht was hol en zwart ik herkende hem niet meer, alsof de gaten erin waren gevallen. Uiteindelijk is hij op mijn 16e verjaardag overleden aan een vergaand stadium bn het syndroom van mobielste. Ik had geen fluit aan hem, ik bedoel qua herkenning. Ik kon toch moeilijk wachten tot een dierbare overleed om hetzelfde te voelen en bovendien had ik helemaal geen dierbare,
Zodoende heb ik zelf maar een beetje aangeklooid met mijn ik, het is een allegaartje met wat ik hier en daar oppik en dat stop ik dan weer in een laatje of een doosje. Het is een beetje van alles niets maar we vermaken ons wel. Ik heb laatst een zelfportret gemaakt misschien kan ik mijn mond beter eens even houden mezelf eens laten zien.
Je zou me eigenlijk wel Nuance kunnen noemen ik zit tussen twee ikken
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... Vo0sHX.jpg[/img][/img]
..........................................-----------------------........................
..........____________________________________________++
..................
en
____++++++++++++++++++=====================
============================================
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... 35Z6jb.jpg[/img][/img]
je kunt wel lullen wat je wilt maar dat zegt me nog niet wie Yopi is?
Ik heb een beetje het gevoel dat niet iemand hier met de billen bloot wil wat de antwoord op de gestelde vraag is.
Ik bundel de vragen even samen, ik houd van eenvoud, dat staat dan maar alvast vast.
In mijn geval is de vraag wie ik ben moeilijke beantwoorden. Je spiegelt je aan anderen en dan komen daar wel bepaalde karaktertrekken naar voren die steeds weer terugkeren en dat begrijp je dan ook want het klopt ineens. Zo weel ik via mijn vrienden en kennissen dat ik heel netjes ben, op het obsessieve af, nooit iets laten slingeren, alles weer terug in de dozen. oh zeggen ze dan, heb je Blin weer met haar dozen want je moet me echt wel vastbinden willig niet bij anderen ook aan de slag gaan alles geordend in vakjes en laatjes te schuiven.
Maar wat zegt dat over mij?
Niet veel lijkt me, of eigenlijk alleen maar iets oppervlakkigs, Om te weten wie ik echt ben zal ik mijn familie in moeten en daar komen bij mij meteen al de problemen.
Mijnmoeder is gestorven toen ik vier was, ze heeft zichzelf verhangen op onze zolder, ik heb het zelf ontdekt maar ik had echt geen idee wat ze daar deed. ik dacht het een spel was en ik heb het zelf ook nog geprobeerd maar ik was te klein om het projekt te laten slagen, ik kwam niet eens op de stoel laat staan in een strop. Toen ben ik op de grond in slaap gevallen en mijn vader heeft ons toen zo gevonden. Ik had niet echt heel veel verdriet want ik was pas vier en dan vergeet je die dingen snel, ik kende haar nog niet zo goed. En als snel kwam er een tante Hannie, Petra, Vera,Rosalie en na een tijdje heb ik besloten me niet meer te binden.
Aan mijn moeder kan ik mij nauwelijks spiegelen, ik weet het natuurlijk wel een beetje van verga;en maar niet bewust. Ze was een beetje een zweefkees met van die flower power jurken, ik kan me er niet veel bij voorstellen, ik zie wel eens van die filmpjes uit haar jeugd maar het doet me echt nul komma nul wat.
Dus zou je denken dan moet ik mij maar spiegelen aan mijn vader maar daar heb ik dan weer een probleem. Mijn vader was volgens de verhalen een vrij normaal mens, een beetje saai zelfs, hij zat in de reclame maar was verre van flitsend, volgens de verhalen dan he. Maar toen verhing mijn moeder zich en toen ze dood was ontdekte hij dat ze eigenlijk de liefde van zijn leven was. Ja, en dan is het mooi te laat. En zo werd hij dan langzaam kierewiet. Soms kwamen er mannen in witte jassen en namen hem mee ,altijd als hij weer net een van die neotantes was kwijtgeraakt als een ander. Dan zeiden ze weer dat mijn vader paromische persoonlijkheidsstoornis had, joost mag weten wat het was. De enige panaroma die bij ons te vinden was was het grote hoekraam in de kamer maar ik heb nooit gezien dat hij daar nou zo aan gehecht was. Dan weer kwamen ze mijn oma vertellen dat hij het syndroom van Jordaan had. Ik begrijp nog niet dat ik al die namen heb kunnen onthouden want het zei me allemaal niks. Toenhij SVDM Slag van de molen had , begreep ik dat ik heb zelf ook wel eens een slag van de molen maar in zijn geval was dat dan weer anders en ik mocht hem in die tijd niet bezoeken. Hij heeft ficus nervosa gehad, toen liet hij ook lichamelijk alles een beetje lopen, hij had in die tijd altijd een druppel aan zijn neus hangen. Zelfs mijn oma was het op een gegeven moment zat en toen hij dan gediagnostiseerd werd met een Altruismespectrumstoornis is mijn oma opgehouden hem te bezoeken, ZE zei dat ze niet steeds weer die berg op wilde en als mijn vader haar zonodig wilde zien dan moest hij maar zorgen dat hij snel beter werd en de bus pakken naar haar. Ik heb het net iets langer volgehouden, tot de chronische compressie, zij n gezicht was hol en zwart ik herkende hem niet meer, alsof de gaten erin waren gevallen. Uiteindelijk is hij op mijn 16e verjaardag overleden aan een vergaand stadium bn het syndroom van mobielste. Ik had geen fluit aan hem, ik bedoel qua herkenning. Ik kon toch moeilijk wachten tot een dierbare overleed om hetzelfde te voelen en bovendien had ik helemaal geen dierbare,
Zodoende heb ik zelf maar een beetje aangeklooid met mijn ik, het is een allegaartje met wat ik hier en daar oppik en dat stop ik dan weer in een laatje of een doosje. Het is een beetje van alles niets maar we vermaken ons wel. Ik heb laatst een zelfportret gemaakt misschien kan ik mijn mond beter eens even houden mezelf eens laten zien.
Je zou me eigenlijk wel Nuance kunnen noemen ik zit tussen twee ikken
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... Vo0sHX.jpg[/img][/img]
..........................................-----------------------........................
..........____________________________________________++
..................
en
____++++++++++++++++++=====================
============================================
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
[img][img]http://imagizer.imageshack.us/v2/1280x1 ... 35Z6jb.jpg[/img][/img]
Wie ben ik niet?
En waarom niet?
[img= hpppp:/home/ik/ iframe heigt=480px frameborder=10 <size=x} <buffer?y=no?search=ik{ /url /img]}

En waarom niet?
[img= hpppp:/home/ik/ iframe heigt=480px frameborder=10 <size=x} <buffer?y=no?search=ik{ /url /img]}

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.
Begrijpen en verstaan is hetzelfde als meten zonder gissen.
Begrijpen en verstaan is hetzelfde als meten zonder gissen.
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/P0q7rGFOsn8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/P0q7rGFOsn8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/P0q7rGFOsn8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/P0q7rGFOsn8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Ik word ergens heen geleid maar ik weet niet waar. Ik dacht aan al die lijnen en hoe die zich langzaam openvouwen, steeds al ik iets zie of ergens aan denk.
Mijn luie vallen , dicht , even languit op het bed achter me,
ik denk na een paar tellen komt er een vrouw aanlopen langs de Regge, ik sta op het maagdenbruggetje. Ik kan haar uittekenen maar ken haar niet. Ze loopt het bruggetje op, doet haar handschoenen uit, het is koud, dikke jas,
Vriendelijk gezicht, blond, ze zicht half tegen mij, half inzichzelf terwijl ze zo bezig is,,,sirenes,,,met haar handschoenen. Ach, je loopt maar wat en...vergeten...ik zeg bedoel je dat je eigenlijk nergens aan denk...sirenes nu dichtbij...sterven weer weg. Doe mijn ogen weer open, loop naar de computer en schrijf...
Mijn luie vallen , dicht , even languit op het bed achter me,
ik denk na een paar tellen komt er een vrouw aanlopen langs de Regge, ik sta op het maagdenbruggetje. Ik kan haar uittekenen maar ken haar niet. Ze loopt het bruggetje op, doet haar handschoenen uit, het is koud, dikke jas,
Vriendelijk gezicht, blond, ze zicht half tegen mij, half inzichzelf terwijl ze zo bezig is,,,sirenes,,,met haar handschoenen. Ach, je loopt maar wat en...vergeten...ik zeg bedoel je dat je eigenlijk nergens aan denk...sirenes nu dichtbij...sterven weer weg. Doe mijn ogen weer open, loop naar de computer en schrijf...
J'attendrai...mijn moeder wilde j'attendrai op haar begrafenis.
<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/IQtHZeyIfrM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
le temps passe et court
en zij maar wachten op haar vrijer die uit de oorlog moet komen.
Jij zei als ik dan iets wensen moet dan zou het zijn een eeneiige tweeling (Renee louwman)
kom ik jou droom in?
<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/IQtHZeyIfrM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
le temps passe et court
en zij maar wachten op haar vrijer die uit de oorlog moet komen.
Jij zei als ik dan iets wensen moet dan zou het zijn een eeneiige tweeling (Renee louwman)
kom ik jou droom in?
Mous was van die ouwe lege huizen en wilde iets. ik vond dit bij de gelegenheid passen
<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/r6vmMzME7S0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
het is de wil, de wil van god ratson, is hier, bij ons
<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/r6vmMzME7S0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
het is de wil, de wil van god ratson, is hier, bij ons
even een bekentenis nu ik net als jouw freud destijds zo op het randje hang.
Toen ik daar zo liep bij de 12 jongens maar meer nog bij die nene natuurlijk toen had ik jou echt zo vreselijk hoog zitten dat ik in de verte daar geen plaats in had. mijn droom was natuurlijk dat wel te hebben
ik dacht dat zo'n vent daar gaat wonen daar moet god toch bedoelingen voor hebben die plek daar net alles erom heen. Die was zeker goed geweest voor een heel harem.
Toen ik daar zo liep bij de 12 jongens maar meer nog bij die nene natuurlijk toen had ik jou echt zo vreselijk hoog zitten dat ik in de verte daar geen plaats in had. mijn droom was natuurlijk dat wel te hebben
ik dacht dat zo'n vent daar gaat wonen daar moet god toch bedoelingen voor hebben die plek daar net alles erom heen. Die was zeker goed geweest voor een heel harem.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 gasten