vuur der leven

Over intuitie en innerlijke kracht, depressie, bizarre gevoelens, en nog veel meer gevoelens enzo...
Plaats reactie
Gebruikersavatar
ManeoPugno
Posts in topic: 3
Berichten: 96
Lid geworden op: 12 apr 2015, 21:58
vuur der leven

Bericht door ManeoPugno » 12 jul 2019, 00:59

Ik hield het niet voor mogelijk. Nimmer zo gedwepen met zo'n vluchtige heugenis; slechts een dronken tafereel. Ik hield het niet voor mogelijk. Volledig irrationeel, in de ban van de ontmoeting.

Geleid door onze hedonistische instincten werd een hoogtepunt bereikt. Zonder climax doch voldaan, gingen wij ieder op weg.

Met geromanticeerde toekomstbeelden rouleren is vragen om twijfel en angst, waaraan ik toen ook bezweek. Ik heb een knoop doorgehakt.

Worstelend en krenkend stelde ik een ultimatum. Verlos mij met de kennis of ik mag blijven twijfelen van jou. Of verlos mij met zekerheid, dan laat ik de hoop vervliegen.
_____________________________

Als de stoïcijn die ik mij graag voorhoudt dat ik ben, stond ik perplex van hoe intens en irrationeel aantrekkingskracht is. Nooit hield ik het mogelijk, om zo beïnvloed te zijn van iets waar je geen ratio in ziet. Met enige weerstand stelde ik mij hiervoor open, een stap richting de verlossing van bindingsangst. Ik heb gespeeld met het vuur der leven en heb mijn vingers mogen branden.


Maar ik draag een trots. Ik wil dit graag met jullie delen, al is dit vooral als bevestiging voor mijzelf.


Het accepteren van zulke risico's duidt op een beweging richting groei. Kansen zien in plaats van risico's. Ik wil aan jullie meegeven dat als je voor dergelijke risico's komt te staan, je ze aan moet gaan. Negatieve emoties zijn vervelend. Ik houd er niet van de 'landelijke muurquotes' van mijn moeder erbij te halen maar: 'zonder regen geen zonneschijn'.


We kunnen omgaan met de terugslag. We zullen er sterker van worden. En ooit, ooit wordt ons risico beloond. En die beloningen, die vind je nergens anders. Ik laat mij niet uit het veld slaan, ondanks de pijn.
Desillusie stelt nooit teleur

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 10:06

Hoi Maneo Pugno,

Hartelijk dank voor de heldere uitleg.
Maneo Pugno schreef:Het accepteren van zulke risico's duidt op een beweging richting groei. Kansen zien in plaats van risico's. Ik wil aan jullie meegeven dat als je voor dergelijke risico's komt te staan, je ze aan moet gaan. Negatieve emoties zijn vervelend. Ik houd er niet van de 'landelijke muurquotes' van mijn moeder erbij te halen maar: 'zonder regen geen zonneschijn'.

We kunnen omgaan met de terugslag. We zullen er sterker van worden. En ooit, ooit wordt ons risico beloond. En die beloningen, die vind je nergens anders. Ik laat mij niet uit het veld slaan, ondanks de pijn.

Amen!

Bindingsangst = verlatingsangst. De tragedie daarin is dat het indien ondoorzien gebleven, een vicieuze cirkel is.

Mijn vader had verlatingsangst, daarom bond hij mijn moeder bij wijze van spreken het liefst aan de tafelpoot vast, wat juist ervoor zorgde dat zij moest losbreken, anders was zij geen geestelijk volwassen mens maar een mishandeld hondje geworden. Omdat hij zo agressief werd toen zij hem , zwanger van mij, verlaten ging (koffer al gepakt, mijn zus van 6 aangekleed , gereed om weg te gaan), en mijn moeders keel dichtkneep, veroorzaakte dat bijna een groot ongeluk, maar gelukkig overleefde ik dat in de buik van mijn moeder en zij ook natuurlijk. Daarna is zij gebleven, maar zij heeft altijd moeten knokken om hem de baas te worden, te zijn én te blijven. Daar ben ik haar achteraf heel erg dankbaar voor, want dat was ook heel hard nodig, anders hadden wij kinderen beslist klappen gehad die wij niet verdienden. Mijn vader was lief voor ons, maar er zat duidelijk ook een enorme agressie in die onvoorspelbaar was.

Soms moet een vrouw de man (de geestelijk sterkste, de richtingbepaler, degene met de broek aan) in huis zijn, ten behoeve van allen. Dat doet de romantiek echter geen goed. Een man hoort uiteindelijk ook echt de Man te kunnen en mogen zijn, zodat de Vrouw Zijn Vrouw kan zijn. Er is niets opwindenders en eeuwiger dan dat.

Mijn vader verloor jong zijn moeder.Weliswaar niet aan de dood maar omdat zijn moeder haar man verliet en haar zoontje van 7 of 8 jaar in een helemaal door haar en haar nieuwe partner leeggehaald huis achterliet. En daar kwam de bindingsangst vandaan. Mijn vader was emotioneel niet beschikbaar voor mijn moeder. En indien zij hem niet beteugelde was hij óver-heersend. Het was altijd koude oorlog thuis. Op zeldzame momenten was dat even doorbroken. Dat was zo fijn dan, maar zeldzaam. Dan genoot ik van de tijdelijke warme harmonie tussen mijn ouders.
Laatst gewijzigd door Babs op 12 jul 2019, 19:33, 4 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 11:05

Misschien heb ik daarom wel de neiging een bemoeial te zijn.

Mijn financiële situatie is altijd slecht geweest, hoeveel ik ook verdiende. Zelfs mijn moeder, een topboekhoudster, kon destijds (toen ik niet meer ver verwijderd was van dakloos worden) niet ontdekken waar die tekorten op mijn rekening vandaan kwamen. Zij heeft toen al mijn bankafschriften uitgeplozen en kon niets vinden aan gekke of grote uitgaven. En toch was het zo.

Pas nu, nu de leeftijd van Sarah voor de deur staat, heb ik voor het eerst van mijn leven een kleine financiële buffer die, door strenge maar niet te strenge beheersing, met hele kleine beetjes groeiende is. Ik ben erachter gekomen dat die tekorten met diepgewortelde schuldgevoelens te maken hebben gehad. Door het geloof ván Christus ben ik in Christus boven die schuldgevoelens uitgekomen. Dit vertaalt zich in mijn nieuwe financiële situatie. (Piepklein overschotje maar groeiende en niet meer van de ene acute tekortsituatie naar de andere).

Ook ben ik erachter gekomen dat , ook al ben ik een schizofrene uitkeringstrekker, dit niet betekent dat ik moreel verplicht ben om het financieel niet goed genoeg te hebben. Ook al ben ik psychiatrisch patiënt en heb ik een uitkering, dat betekent niet dat ik verplicht ben voortdurend situaties in mijn leven te creëren waarin ik mijzelf nog meer kopzorgen bezorg. En het hebben van een uitkering betekent ook niet dat ik niet leven mag.

Al die schuldgevoelens en vooroordelen in mezelf over mezelf veroorzaakten chronisch tekort. Natuurlijk moest hoe dan ook gekeken worden naar het uitgavenpatroon maar de sleutel lag in schuldgevoelens en vooroordelen.

Wat ik ook moest leren is dat risico’s aangaan moet en goed is, maar dat het op een gegeven moment ook goed is om het risico te nemen om prioriteit te geven aan een gezonde financiële balans.
Bij mij zat er ten diepste ook de foutieve overtuiging achter dat God mij niet goed zou keuren als ik niet minstens flink rood zou staan,want God houdt niet van mensen die genoeg geld hebben. Maar het gaat helemaal niet om het geld maar om hebzucht. Het is goed om geld te hebben maar niet om hebzuchtig te zijn.God wil juist dat al zijn kinderen in rust en vrede kunnen leven. Boven je zorgen uit wentelwieken is goed en heerlijk om te leren. Maar het betekent niet dat we zorgwekkende situaties moeten blijven creëren.
Laatst gewijzigd door Babs op 12 jul 2019, 11:39, 1 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 11:20

Daarom heb ik graag een Rijke Man, d.w.z. die Rijkdom niet verafschuwt, want als ik het heb, heeft hij het ook. Ik wil dus ook graag een Rijke Vrouw voor Hem zijn. Met hoofdletters omdat ik dus niet doel op een dikke bankrekening en hebzucht en geldlust. Ik doel op de spirituele les die ik heb mogen leren.

Mijn moeder zei altijd tegen mij: "als ik het heb, heb jij het ook". En dat bleek ook zo te zijn, want steeds hielp ze me als dat nodig was.

Ik heb mogen leren dat ik alleen geven kan wat ik heb. Wat ik niet heb kan ik ook niet geven. En nu leef ik net als mijn moeder, denkende en zeggende: "als ik het heb, heeft hij het ook". (Mijn is dijn). Samen onder 1 dak is veel fijner dan samen in 1 kartonnen doos. En dan maakt het echt niet uit wie dat dak financiert.
Laatst gewijzigd door Babs op 12 jul 2019, 11:57, 3 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 11:51

Mijn vader kon het niet goed verkroppen dat mijn moeder op zeker moment (met 7 dagen per week werken in een van de zwaarste beroepen die er zijn, horeca) meer verdiende dan hij. Dit droeg ook bij aan de koude oorlog thuis en het neerhalen van elkaar. Idealiter maakt het niks uit waar het vandaan komt, want mijn is dijn en vice versa. I is Us. Lekker boeiend waar die heerlijke maaltijd vandaan kwam. We hebben er goed van gegeten.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 12:03

Overigens is hier alles oud en gammel. Sommige dingen staan op instorten, zoals de linnenkast. In geen twintig jaar is er behangen of geverfd (ja, de deuren zijn geverfd, door mijzelf, en die verf bladdert er alweer af). En apparaten zoals de televisie zijn alweer zo oud dat ze het ieder moment begeven kunnen. Dus of dat kleine buffertje nog de tijd krijgt om voldoende te groeien, is nog maar de vraag. LOL

Lang leve de kringloopwinkel. O:)

Just to say, we're talking spiritual, erbovenuit kunnen wentelwieken is een grote Gave.

Gebruikersavatar
ManeoPugno
Posts in topic: 3
Berichten: 96
Lid geworden op: 12 apr 2015, 21:58

Bericht door ManeoPugno » 12 jul 2019, 12:17

Babs, bedankt voor het delen. Klinkt heftig allemaal en ik hoop dat u het goed maakt.

Wat u zei over bindingsangst klopt volgens mij volledig. Bindingsangst = verlatingsangst. Dit heeft ook te maken met iets dat heet 'provisional identity', de identiteit die jij denkt te hebben, wie je zegt dat je zelf bent. We plaatsten graag in hokjes en dit doen we ook graag bij onszelf. Door de jaren heen leren wij door feedback onze provisional identity te voeden en passen onze beslissingen hierop aan. Zo bereiken we een psychologisch equilibrium.

Het probleem doet zich voor wanneer iets ons zelfbeeld dwarszit. Dat veroorzaakt angst. Zakken voor een examen, ernstige kritiek van een beste vriend of het beindigen van een relatie. Maar ook positief, zoals het beginnen van een relatie (klassieke bindingsangst). We leven hierdoor graag liever met illusies van intimiteit in tegenstelling tot de daadwerkelijke connectie. We houden vast aan smoesjes als 'we zijn getrouwd en hebben kinderen' dus het gaat goed, i.p.v. de daadwerkelijke connectie te waarborgen.

Dit fenomeen gepaard met het feit dat kinderen vaak hun ouders' kritiek over het kind in kwestie internaliseren zorgen voor cycli. Ouders zijn kritisch op (in hun ogen) tekortkomingen (die ze vaak zelf ook vertonen en daarom mogelijk ook associeren met negatieve consequenties). Kinderen nemen dit over als zelfkritiek en zullen zich vervolgens onbewust gedragen naar dit aangeleerde zelfbeeld om de (bindings)angst weg te houden.

Een absurd interessant proces, al zit het vrijwel een ieder in de weg.
Desillusie stelt nooit teleur

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 12 jul 2019, 12:57

ManeoPugno schreef:
12 jul 2019, 12:17
Babs, bedankt voor het delen. Klinkt heftig allemaal en ik hoop dat u het goed maakt.

Wat u zei over bindingsangst klopt volgens mij volledig. Bindingsangst = verlatingsangst. Dit heeft ook te maken met iets dat heet 'provisional identity', de identiteit die jij denkt te hebben, wie je zegt dat je zelf bent. We plaatsten graag in hokjes en dit doen we ook graag bij onszelf. Door de jaren heen leren wij door feedback onze provisional identity te voeden en passen onze beslissingen hierop aan. Zo bereiken we een psychologisch equilibrium.

Het probleem doet zich voor wanneer iets ons zelfbeeld dwarszit. Dat veroorzaakt angst. Zakken voor een examen, ernstige kritiek van een beste vriend of het beindigen van een relatie. Maar ook positief, zoals het beginnen van een relatie (klassieke bindingsangst). We leven hierdoor graag liever met illusies van intimiteit in tegenstelling tot de daadwerkelijke connectie. We houden vast aan smoesjes als 'we zijn getrouwd en hebben kinderen' dus het gaat goed, i.p.v. de daadwerkelijke connectie te waarborgen.

Dit fenomeen gepaard met het feit dat kinderen vaak hun ouders' kritiek over het kind in kwestie internaliseren zorgen voor cycli. Ouders zijn kritisch op (in hun ogen) tekortkomingen (die ze vaak zelf ook vertonen en daarom mogelijk ook associeren met negatieve consequenties). Kinderen nemen dit over als zelfkritiek en zullen zich vervolgens onbewust gedragen naar dit aangeleerde zelfbeeld om de (bindings)angst weg te houden.

Een absurd interessant proces, al zit het vrijwel een ieder in de weg.
Hartelijk dank voor de uitleg.

Ja, we leven allemaal in een gebroken wereld.

Ik hoop dat het u ook goed gaat. En ons allemaal.

arkhétupos
Posts in topic: 2
Berichten: 550
Lid geworden op: 31 mar 2019, 21:35

Bericht door arkhétupos » 12 jul 2019, 21:50

Ik heb nog niets gelezen van wat jullie allemaal schreven ...

Maar, werkelijk: "VUUR DER LEVEN"?

Wat voor taal is dat?
De ware definitie schenkt elke definitie waarheid ongelogen, per definitie liegt die waarheid niet.
Indien dit niet aan U gericht is: dan gelieve het gelezene te beschouwen als zijnde zonder oorsprong.
[advertentie]https://www.superzaken.nl[/advertentia]
Humor is leuk, maar ergens stopt de humor.
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 999 tekens: "Take that! @#twitter"

Gebruikersavatar
ManeoPugno
Posts in topic: 3
Berichten: 96
Lid geworden op: 12 apr 2015, 21:58

Bericht door ManeoPugno » 13 jul 2019, 10:31

Semi-dronken geratel :')
Desillusie stelt nooit teleur

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 11:01

Babs schreef:
12 jul 2019, 10:06

Mijn vader had verlatingsangst, daarom bond hij mijn moeder bij wijze van spreken het liefst aan de tafelpoot vast, wat juist ervoor zorgde dat zij moest losbreken, anders was zij geen geestelijk volwassen mens maar een mishandeld hondje geworden. Omdat hij zo agressief werd toen zij hem , zwanger van mij, verlaten ging (koffer al gepakt, mijn zus van 6 aangekleed , gereed om weg te gaan), en mijn moeders keel dichtkneep, veroorzaakte dat bijna een groot ongeluk, maar gelukkig overleefde ik dat in de buik van mijn moeder en zij ook natuurlijk. Daarna is zij gebleven, maar zij heeft altijd moeten knokken om hem de baas te worden, te zijn én te blijven. Daar ben ik haar achteraf heel erg dankbaar voor, want dat was ook heel hard nodig, anders hadden wij kinderen beslist klappen gehad die wij niet verdienden. Mijn vader was lief voor ons, maar er zat duidelijk ook een enorme agressie in die onvoorspelbaar was.
Daarom trek ik zo vaak kaarten (tenzij ik met de Stem van de Geliefde een bericht schreef) voordat ik een bericht plaats op geloofsfora. Omdat ik ten diepste alleen het goede en het juiste wil zeggen. En wat daaronder ligt is pure angst. Maar ook liefde voor de medemens, opdat ik hem of haar niet schaden zou in zijn of haar pad naar God.

Mijn vader was explosief, verbitterd, heel vaak liep hij al tandenknarsend door het huis, ingehouden woede, agressie, waarvan je meestal niet kon weten waarom nou weer. Een heel kort lontje dat hij echter zoveel mogelijk binnenhield, maar de rook van dat lontje plofte aan alle kanten tussen de kieren van de ketel uit. Het spreekwoord, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, denk ik dan aan.

Maar hij was in zijn leven zwaar mishandeld. Niet alleen had zijn moeder hem rond zijn 7e/8e levensjaar achtergelaten in zijn door haar leeggeroofde ouderlijk huis. Er gebeurde nog veel meer. In de oorlog was zijn vader op transport gezet naar een werkkamp in Duitsland. Terwijl zijn vader daar vastzat, besloot zijn moeder te gaan seksen met een andere vent. Toen zijn vader aan het einde van de oorlog terugkwam, lag zij met die andere vent in bed. Toen zijn vader vervolgens overdag weg was, roofde zij met die vent het huis leeg, ze nam zijn zusje mee maar liet hem achter in dat lege koude huis (volgens zijn moeder had ze dat gedaan omdat zoontjes in die tijd toch altijd aan de vader werden toegewezen). Zij was geen goede moeder geweest, ze sloeg hem als klein kind dwars door zijn bedje. Maar nou komt het ergste, hij kwam dus bij zijn vader te wonen. Die nam maar liefst twee vrouwen tegelijk. Eerst 1, en daarna nam hij de zus van die vrouw erbij, die hij van haar eigen man aftroggelde. Die eerste van die twee zussen had moffenkinderen, zoals mijn vader die logischerwijs noemde. Als ik me goed herinner twee moffenkinderen. Kinderen dus door seks met de moffensoldaten. Mijn vader kwam dus bij zijn vader, die twee wijven, en die moffenkinderen te wonen. En mijn vader werd ook daar mishandeld. Die vrouwen waren jaloers en wilden alles alleen voor de moffenkinderen. De moffenkinderen kregen goede en verse dingen te eten, maar voor mijn vader bewaarden ze EXPRES (want ze waren rijk, hoe dat heeft gezeten precies weet ik niet, maar poen zat) beschimmeld voedsel dat hij eten moest. Beschimmeld brood ook.

Mijn moeder en haar ouders namen mijn vader liefdevol in hun huis op als hij als schoonzoon mee kwam eten. Zij waren arm maar iedereen kon altijd mee-eten en mijn vader helemaal. Dan zei hij wel eens "moeder (hij noemde mijn moeders moeder moeder en zij is meer moeder geweest dan de zijne ooit is geweest), ik heb eigenlijk al gegeten", maar mijn oma zei zei dan: " nou en, lussie niet?" Nou dat liet hij zich geen twee keer zeggen, want hij lustte. Hij kreeg thuis amper te vreten en toen hij jongvolwassen was moest hij daar nog voor betalen ook. Zowel bij zijn vader als bij zijn moeder. En als hij zijn vriendin, mijn moeder, meenam, dan moest hij ook voor haar betalen. Toen mijn moeder daar achter kwam, gingen ze daar niet meer eten.

Mijn vaders moeder is zelf opgegroeid in een kindertehuis. Haar eigen vader had haar daar gedumpt nadat haar moeder was gestorven.

Mijn moeder is altijd goed geweest voor mijn vaders moeder (ik kan haar geen oma noemen)

Soms denk ik wel eens, het lijkt wel of wij mensen ooit allemaal zijn ontvoerd door demonen of zo.

Oh ja, ik wil ook geen piemel in mijn mond :!: Ik begrijp mannen ook niet, dat die altijd de verkeerde onderdelen op elkaar aan willen sluiten. En in de verkeerde gaatjes willen doen ook en zo. Bah. Als je van elkaar houdt wil je elkaar plezieren. Maar ik vind dat ding in mijn mond vies. Niet fijn. Daar word ik misselijk van. Deep throat? Kokhalzen. Ik begrijp niet dat je elkaar aan wilt doen dat je elkaar misselijk maakt. Maar het schijnt zo te zijn dat dat hoort of zo.

Hoe congruent ben ik dan als ik erin meega. Ik vind het niet fijn. En ik wil eigenlijk ook niemand zijn tong op plekken waar geen tong hoort. Dat is allemaal upside down. Waarom moet dat zo, denk ik dan. Is het niet goed genoeg dan, hoe het is geschapen en waarvoor zeg maar.

Maarja. Ik zal wel gek zijn. Dat is ook zo, maar dat heet met een correct woord schizofreen.

Laat maar helemaal zitten vind ik dan toch beter. Misschien is een non ook misselijk, maar in elk geval niet van haar partner dan. En het is allemaal maar lichaam. Maya.

Voeding. ?

Maarja, welke man wil nou een vrouw die niet eens misselijk wil worden van zijn dinges?
Laatst gewijzigd door Babs op 13 jul 2019, 22:46, 1 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 11:49

Voordat ik in de auto stapte en naar de Geliefde God sjeesde, leefde ik een super risicoloos leven. Ik had mezelf wel in de financiele nesten gewerkt, en ik had steeds mijn lening (autolening, later omgezet in een andere soort lening) verhoogd in de hoop dat als ik het gat op de rekening dichtte en ik dan heel goed ging opletten op de financien, dat het dan wel goed zou komen. Maar het gat op mijn rekening kwam door een gat in mijn hart. Ik zocht liefde en die vond ik niet, en ik probeerde het gat op andere manieren te dichten. Dingen kopen. Eten. Ofschoon dus eigenlijk niets groots.

Maar risico nemen was mij vreemd tot die tijd. Ik was altijd mevrouw Safe. Juf Degelijk.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 12:01

Het komt goed. Ik roep in herinnering steeds de gelukkigste tijd van mijn leven op. Dat koppie aan de overkant. Die positieve spanning als ie binnenkwam. Die zalige ogen en de lichtjes daarin. De correcties die hij me deed ondergaan. Het respect en de liefde die hij mij altijd betoonde. Ik kon niets verkeerds doen. Althans niets dat me werd kwalijk genomen. Gewoon rechtgezet, gecorrigeerd. Dus.

En nou ga ik vandaag mijn huis op orde brengen. Niet dat het een bende is maar er moet wel nodig schoongemaakt worden, vind ik. Balans maken en houden.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 12:13

arkhétupos schreef:
12 jul 2019, 21:50
Ik heb nog niets gelezen van wat jullie allemaal schreven ...

Maar, werkelijk: "VUUR DER LEVEN"?

Wat voor taal is dat?
Is genitief meervoud. Dat is alle mensen het leven gunnen.

Maar het moet natuurlijk "des levens" zijn.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 12:55

Babs schreef:
13 jul 2019, 11:01
Babs schreef:
12 jul 2019, 10:06

Mijn vader had verlatingsangst, daarom bond hij mijn moeder bij wijze van spreken het liefst aan de tafelpoot vast, wat juist ervoor zorgde dat zij moest losbreken, anders was zij geen geestelijk volwassen mens maar een mishandeld hondje geworden. Omdat hij zo agressief werd toen zij hem , zwanger van mij, verlaten ging (koffer al gepakt, mijn zus van 6 aangekleed , gereed om weg te gaan), en mijn moeders keel dichtkneep, veroorzaakte dat bijna een groot ongeluk, maar gelukkig overleefde ik dat in de buik van mijn moeder en zij ook natuurlijk. Daarna is zij gebleven, maar zij heeft altijd moeten knokken om hem de baas te worden, te zijn én te blijven. Daar ben ik haar achteraf heel erg dankbaar voor, want dat was ook heel hard nodig, anders hadden wij kinderen beslist klappen gehad die wij niet verdienden. Mijn vader was lief voor ons, maar er zat duidelijk ook een enorme agressie in die onvoorspelbaar was.
Daarom trek ik zo vaak kaarten (tenzij ik met de Stem van de Geliefde een bericht schreef) voordat ik een bericht plaats op geloofsfora. Omdat ik ten diepste alleen het goede en het juiste wil zeggen. En wat daaronder ligt is pure angst. Maar ook liefde voor de medemens, opdat ik hem of haar niet schaden zou in zijn of haar pad naar God.

Mijn vader was explosief, verbitterd, heel vaak liep hij al tandenknarsend door het huis, ingehouden woede, agressie, waarvan je meestal niet kon weten waarom nou weer. Een heel kort lontje dat hij echter zoveel mogelijk binnenhield, maar de rook van dat lontje plofte aan alle kanten tussen de kieren van de ketel uit. Het spreekwoord, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, denk ik dan aan.

Maar hij was in zijn leven zwaar mishandeld. Niet alleen had zijn moeder hem rond zijn 7e/8e levensjaar achtergelaten in zijn door haar leeggeroofde ouderlijk huis. Er gebeurde nog veel meer. In de oorlog was zijn vader op transport gezet naar een werkkamp in Duitsland. Terwijl zijn vader daar vastzat, besloot zijn moeder te gaan seksen met een andere vent. Toen zijn vader aan het einde van de oorlog terugkwam, lag zij met die andere vent in bed. Toen zijn vader vervolgens overdag weg was, roofde zij met die vent het huis leeg, ze nam zijn zusje mee maar liet hem achter in dat lege koude huis (volgens zijn moeder had ze dat gedaan omdat zoontjes in die tijd toch altijd aan de vader werden toegewezen). Zij was geen goede moeder geweest, ze sloeg hem als klein kind dwars door zijn bedje. Maar nou komt het ergste, hij kwam dus bij zijn vader te wonen. Die nam maar liefst twee vrouwen tegelijk. Eerst 1, en daarna nam hij de zus van die vrouw erbij, die hij van haar eigen man aftroggelde. Die eerste van die twee zussen had moffenkinderen, zoals mijn vader die logischerwijs noemde. Als ik me goed herinner twee moffenkinderen. Kinderen dus door seks met de moffensoldaten. Mijn vader kwam dus bij zijn vader, die twee wijven, en die moffenkinderen te wonen. En mijn vader werd ook daar mishandeld. Die vrouwen waren jaloers en wilden alles alleen voor de moffenkinderen. De moffenkinderen kregen goede en verse dingen te eten, maar voor mijn vader bewaarden ze EXPRES (want ze waren rijk, hoe dat heeft gezeten precies weet ik niet, maar poen zat) beschimmeld voedsel dat hij eten moest. Beschimmeld brood ook.

Mijn moeder en haar ouders namen mijn vader liefdevol in hun huis op als hij als schoonzoon mee kwam eten. Zij waren arm maar iedereen kon altijd mee-eten en mijn vader helemaal. Dan zei hij wel eens "moeder (hij noemde mijn moeders moeder moeder en zij is meer moeder geweest dan de zijne ooit is geweest), ik heb eigenlijk al gegeten", maar mijn oma zei zei dan: " nou en, lussie niet?" Nou dat liet hij zich geen twee keer zeggen, want hij lustte. Hij kreeg thuis amper te vreten en toen hij jongvolwassen was moest hij daar nog voor betalen ook. Zowel bij zijn vader als bij zijn moeder. En als hij zijn vriendin, mijn moeder, meenam, dan moest hij ook voor haar betalen. Toen mijn moeder daar achter kwam, gingen ze daar niet meer eten.

Mijn vaders moeder is zelf opgegroeid in een kindertehuis. Haar eigen vader had haar daar gedumpt nadat haar moeder was gestorven.

Mijn moeder is altijd goed geweest voor mijn vaders moeder (ik kan haar geen oma noemen)

Soms denk ik wel eens, het lijkt wel of wij mensen ooit allemaal zijn ontvoerd door demonen of zo.

Oh ja, ik wil ook geen piemel in mijn mond :!: Ik begrijp mannen ook niet, dat die altijd de verkeerde onderdelen op elkaar aan willen sluiten. En in de verkeerde gaatjes willen doen ook en zo. Bah. Als je van elkaar houdt wil je elkaar plezieren. Maar ik vind dat ding in mijn mond vies. Niet fijn. Daar word ik misselijk van. Deep throat? Kokhalzen. Ik begrijp niet dat je elkaar aan wilt doen dat je elkaar misselijk maakt. Maar het schijnt zo te zijn dat dat hoort of zo.

Hoe congruent ben ik dan als ik erin meega. Ik vind het niet fijn. En ik wil eigenlijk ook niemand zijn tong op plekken waar geen tong hoort. Dat is allemaal upside down. Waarom moet dat zo, denk ik dan. Is het niet goed genoeg dan, hoe het is geschapen en waarvoor zeg maar.

Maarja. Ik zal wel gek zijn. Dat is ook zo, maar dat heet met een correct woord schizofreen.

Laat maar helemaal zitten vind ik dan toch beter. Misschien is een non ook misselijk, maar in elk geval niet van haar partner dan. En het is allemaal maar lichaam. Maya.

Voeding. ?

Maarja, welke man wil nou een vrouw die niet eens misselijk wil worden van zijn dinges?

Mijn vader is nog onterfd ook. De twee vrouwen van zijn vader hebben zijn testament gewijzigd toen hij op zijn sterfbed lag. Als ik het mij goed herinner (mijn moeder heeft me dit verteld,maar de exacte details kunnen lichtelijk anders zijn, doch de inhoud klopt) had zijn vader op zijn sterfbed een briefje in zijn handen waarop iets stond als "laat het maar zo, jongen".

Mijn vader was er helemaal kapot van. Zijn vader had een boerderij en kapitaal. Hij had het juridisch kunnen aanvechten en dan zou hij met zekerheid gewonnen hebben. Maar mijn moeder zei, Doe het maar niet joh, laat gaan. En mijn vader heeft het met heel veel pijn en moeite laten gaan. En hij heeft zich zijn hele leven het rambam gewerkt. Om nog voor zijn pensioen te sterven.
Laatst gewijzigd door Babs op 13 jul 2019, 22:44, 2 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 13:16

En volgens mij ben ik daardoor nou schizofreen. Door die hele geschiedenis. Volgens mij. Volgens mij zijn de schizootjes de opruimers van de familiegeschiedenis. En dat is keihard werken. De hele tijd pompen of verzuipen. Maar wel bijgestaan door in Christus. Je geeft je leven voor Hem.

Ik hoor net de Geliefde in mijn hoofd zeggen - met zijn warme boze stem, boos in de goede zin van het woord - "het zijn teringlijers". (Over die rotzakken he, over demonen, niet over vlees en bloed)

Aangepast 14-7, 21.22 uur . Reden: even netjes gemaakt.
Laatst gewijzigd door Babs op 14 jul 2019, 21:23, 4 keer totaal gewijzigd.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 13:34

En daarom kan ik daar (in ieder geval nu) niet meer meedoen. De liefde in mij verandert in haat (verterend vuur) als ik daar blijf komen. En dat laat ik niet gebeuren. Maar dan verteer ik mijn eigen lichaam. Een dubbelhartige beheerder, dik bevriend met de groootste klootzak die daar rondloopt. En dat de worm nu dingen zegt die goed lijken, is allemaal schijn. Het is trappen naar zijn partnerin in crime (een even grote gore heks), omdat hij in de gaten krijgt dat zijn laatste uur heeft geslagen. Ik trap er niet meer in.

Ik denk hardop en dit moet er even uit.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 13:42

Het was vannacht voor het eerst in weken dat ik niet in brand heb gestaan van het zweet. En het leek wel of mijn maag werd schoongemaakt. Het rommelde enorm en ik had honger (maar niet een soort honger dat ik moest en zou eten, het was goed, ik ben lekker blijven liggen). Ook nu ben ik niet bezweet, maar heerlijk koel en droge huid. Geen nat bed ook. Waren er maar meer van zulke dagen. Ik heb de hele nacht de niergordel kunnen dragen. Beter.

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 13:47

Volgens mij doe ik het goed. Ik ben nog niet gaan schoonmaken, want ik ben zooooooooo moe. Daarom staat al de hele week de stofzuiger in de woonkamer. Onaangeroerd. En nu ik dit zeg sta ik alweer in brand van de hitte. Ik zweet wat af. Ik denk nu dat dit een emotie was.

En nu ga ik stofzuigen. Ineens krijg ik daar zin in.

Schizoos hebben het alleen maar over ikke ikke. Hun belevingen. Een narcist? Of gewoon nienand om het Leven mee te delen?

Huilen = zweet weg.

Moeheid is weg. Stofzuigen maar. O:)

Babs
Posts in topic: 16
Berichten: 281
Lid geworden op: 06 apr 2019, 18:28

Bericht door Babs » 13 jul 2019, 14:25

Nog even: homoseksuelen vind ik klerelijers. Ik jokte daarover, omdat ik niet op voorhand veroordeling wilde uitstralen. Ik wilde me als een soort partieel agnost opstellen om hen de kans te bieden te naderen tot God. Maar bijna alle homoseksuelen die ik heb gekend, inclusief mijn eigen oom, waren/zijn zo verknipt als de neten. Relnichten. Gemeen.
Ik geloof ook niet meer dat het aangeboren is kwa biologie. Men zegt het te vinden in de hersenen, maar men heeft nimmer de hersenen van alle baby's onderzocht. Hersenen kunnen ook veranderen door gedrag. Misschien komt het wel voort uit een verkeerde binding met de moeder of zo. Ik weet het niet. Ik denk hardop. Iemand een idee?

Mijn homofiele oom was als kind een rotjong. Hij was een enorme driftkikker en ook beet hij - l e t t e r l i j k - vrouwen in hun kuiten. Met zijn tanden dus. Hij weigerde altijd te poepen. Maar dat kon hij natuurlijk niet voor altijd tegenhouden. Het waren dan drama's thuis, zijn moeder probeerde hem natuurlijk te dwingen op het potje en toilet te poepen. Maar hij weigerde. Gevolg: op school kon ie het niet meer ophouden en scheet zijn broek onder en werd dan natuurlijk naar huis gestuurd.

arkhétupos
Posts in topic: 2
Berichten: 550
Lid geworden op: 31 mar 2019, 21:35

Bericht door arkhétupos » 14 jul 2019, 23:22

Babs schreef:
13 jul 2019, 12:13
arkhétupos schreef:
12 jul 2019, 21:50
Ik heb nog niets gelezen van wat jullie allemaal schreven ...

Maar, werkelijk: "VUUR DER LEVEN"?

Wat voor taal is dat?
Is genitief meervoud. Dat is alle mensen het leven gunnen.

Maar het moet natuurlijk "des levens" zijn.
Anders was het wel: "VUUR DER LEVENDEN" geweest?

Hel: hoe dan ook.
De ware definitie schenkt elke definitie waarheid ongelogen, per definitie liegt die waarheid niet.
Indien dit niet aan U gericht is: dan gelieve het gelezene te beschouwen als zijnde zonder oorsprong.
[advertentie]https://www.superzaken.nl[/advertentia]
Humor is leuk, maar ergens stopt de humor.
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 999 tekens: "Take that! @#twitter"


Plaats reactie